Refleksyjnie

Wojtek żartuje, że trasę Górowo - Lidzbark Warmiński znam już na pamięć. Tak, znam tam każdą dziurę. Mijając naszą wioskę myślę o potencjalnych turystach i  szczerze powiem, że jest mi przed nimi wstyd. Stan tych dróg jest fatalny. Nie prowadzę agroturystyki i powinno być wszystko jedno, ale jednak serce boli.



Wczorajszy dzień spędziłam do 14 w aucie i w poczekalni u dr Wrotka. Szczepienia przeciw białaczce. Okazało się, że Mimi drąży od środka robak (mimo odrobaczania) i musimy odłożyć szczepienie. Dostała zastrzyk na tasiemca, który trzeba powtórzyć za dwa tygodnie. Udało się zaszczepić Mirona, Koksę. Na później odłożyliśmy zabieg przeczyszczenia kanałów łzowych u Koksy. W środę lub w czwartek jadę na szczepienia z Franią i Mimi.

Niby nie pracuję, a nie miałam wczoraj czasu ugotować obiadu. Niezastąpiona w tym przypadku jest jadłodalnia Górowianka. Lubię tam prawie wszystko, od, zawsze uśmiechniętej pani, po tapety nawiązujące do starego dworca, skończywszy na jedzeniu. No teraz akurat jedzenie jest tylko dla Wojtka :-)

A dzisiaj?
Nie mówiąc nic Wojtkowi poszłam do fryzjera.
Jednak zacznę od początku. Zawsze marzyły mi się długie włosy. Postanowiłam je zapuścić, a przeprowadzka na wieś była dobrą okazją. Jednak kiedy patrzyłam w lustro, ze związanymi włosami w tak zwanego kitka, przypominała mi się moja mama.

Nigdy nie chciałam żyć tak jak ona, nigdy nie chciałam powielać jej błędów, nigdy nie chciałam chorować i cierpieć tak jak ona. Obcięłam włosy i już.

Jak na razie wszystko mi się udaje. Chciałam mieszkać na wsi- mieszkam, chciałam mieć mądrego mężczyznę przy boku- mam takiego. Do południa pozostał jeszcze ten nieszczęsny kitek :-)

Tak czasami jest z marzeniami. Planujemy, dążymy. A potem okazuje się, że nie tak to sobie wyobrażaliśmy. I co wtedy? Trochę rozpaczać, a potem   zmienić marzenia :-)