Okiem Graszki

Jeżeli znajdziecie czas, ochotę to zapraszam do oglądania.

Poprosiłam Wojtka, żeby zrobił nam zdjęcie. Miałyśmy na chwilę spoważnieć, zrobić ładną minę, nie udało się.

Wkładasz do piekarnika formę z ciastem na chleb  i czekasz. Po chwili kuchnię wypełnia intensywny  zapach pieczonego chleba. Rozkoszujesz się tym zapachem, ale kiedy czynność ta staje się  codziennością, przyzwyczajasz się, i woń rodzącego się chleba nie wzbudza w tobie żadnej euforii, mimo, iż  wiesz, że to jeden z piękniejszych zapachów - zapach domu.

W poniedziałek jak w każdy dzień tygodnia  kanapa zajęta :-)

Jeżeli znajdziecie czas/ będziecie mieli ochotę posłuchać  wywiadu to zapraszam - Kliknij tutaj  

Czasami, tak jak wczoraj,  w  miasteczku dzieją się takie rzeczy, że czuję  jakbym  znalazła się na planie  filmu  Stanisława Barei, albo co najmniej w programie "Mamy Cię" . Rozglądam się w koło i czekam, kiedy  ktoś wyskoczy z kamerą,  kwiatami, krzycząc - mamy cię.

- Pani Grażyno, na starość mieszka się blisko przychodni/szpitala, sklepów i kościoła. To słowa właściciela przychodni w której  pracowałam. Dość często je powtarzał, kiedy ja roztaczałam wizję zamieszkania na wsi.

Czy potrawy  kojarzą wam się z ludźmi? Mi zawsze. I gdyby ktoś z Was powiedział-zupa fasolowa- odpowiedziałbym, że  mam robiła najlepszą.

Kliknij Tutaj  Na zdjęciu pokazany jest obraz o którym między innymi  mówię w filmiku. Nie znam autora zdjęcia, ale myślę, że zrobił je Piotr na wystawie, która odbyła się w Olsztynie.

Zapraszam Was na filmik z drogi. Kliknij tutaj  A poniżej refleksje  Wojtka spisane  po powrocie od Eli i Witka

Boję się ciemności, dlatego wieczorem, podczas spacerów z psami  towarzyszy mi Wojtek. Mój towarzysz  w ręku dzierży latarnię (sam nazywa się pan latarnia) która  oświetla nam drogę wzdłuż szpaleru świerków, posadzonych przez poprzednich właścicieli siedliska.  Wyłaniające się stopniowo z ciemności wysokie iglaki wstrzymują wiatr.

Zostawiam Wam dzisiaj moją przestrzeń, zamkniętą na filmiku ( kliknij tutaj)

A ja coraz częściej  tego nie robię.

Wczoraj wieczorem Wojtek zapytał -dlaczego nie pisze?

Całkiem przypadkowo obejrzałam na YT filmik autorstwa pani Aleksandry, w którym nakręciła urodziny rocznej córeczki Apolonii. I z tej to okazji zrobiła prezent dla ośrodka preadopcyjnego, kupując pieluchy i zabawki. - Pytacie dlaczego ubieram się w sklepie "second hand" ?  To jest mój Gucci - mówi pani Aleksandra wskazując na rachunek za zakupy.

Zapraszam Was na kolejny filmik - "Wyprawa do miasta"  :-) Kliknuj TUTAJ  możesz też tutaj   Nic innego nie przychodzi mi do głowy, bo złapało mnie jakieś choróbsko, nawet wiem dlaczego- mówię o tym w filmiku :-)

Zapraszam Was na mój kanał Kliknij Tutaj  Lub jak wolicie na  nowy filmik Kliknij tutaj  Filmik nagrałam wczoraj i coś kliknęłam, że nie można dodawać komentarzy. Trochę techniki i człowiek się pogubił zupełnie. Jesteście techniczni?

Wojtek zamówił w "Róży Wiatrów" zrazy, a ja pierogi drożdżowe z pieczarkami. Pierogi były pyszne, ale o tym pisałam wczoraj.  W lokalu byliśmy jedynymi gośćmi.  Nakręciliśmy 5 minutowy filmik, ale jak zobaczyłam moje worki pod oczami, to nie zdecydowałam się go opublikować. Proszę mi wierzyć były większe niż ma aktorka Danuta Stenka, którą bardzo lubię :-)

Lubicie celebrować życie? Pamiętacie o rocznicach, imieninach czy też urodzinach? Przyznaję, bardzo często nie pamiętam.

Całkiem niedawno jedna z blogerek obchodziła dziesięciolecie. Nie znam  dziewczyny, ale bardzo lubię zaglądać do Rustykalnego domu. Podobnie lubię zaglądać do Jolandy - Mazurskiej krainy. Szkoda, że Jolanda pisze coraz mniej.

Zapraszam Was do oglądania mojego pierwszego, samodzielnego filmiku. Proszę KLIKNIJ  TUTAJ  Wyszedł trochę przydługi, ale nauczę się, jeszcze trochę :-)

Przede mną stało 6 osób. Pamiętając czasy kolejek, 6 osób to jeszcze nie koniec świata - pomyślałam, ustawiając się na samym końcu kolejki w aptece w centrum miasteczka.

Człowiek sobie postawił fotel przy kominku. Myślał sobie jak ten indyk o niedzieli,  że posiedzi, popatrzy w płomień.

Stanęłam  w drzwiach ostatniego  pokoju. Popatrzyłam w okno, na park i brzozy.  Potem zerknęłam na łózko i pomyślałam sobie, że tu mogłabym zamieszkać. Szkoda jedynie, że moja przyszła emerytura raczej mi na to nie pozwoli.

W starym roku napisałam, że pierwszy wpis będzie o pokoju nr 19. Jednak dzisiaj pomyślałam sobie, że zacznę zupełnie od czegoś innego.  Od porannej zimowej rutyny.