Okiem Graszki

Siedzę w wygodnym fotelu i zastanawiam się jak podsumować  mijający rok. Pisać o łzach i porażkach, czy  tylko o tym, co się udało? O naszych sukcesach i fajnych momentach.

Gdyby dzisiaj, tuż po świętach,   zapytał się mnie ktoś, co jest dla mnie najcenniejsze  - odpowiedziałabym, że czas poświęcony drugiemu człowiekowi.

nastał długo oczekiwany dzień .

- Polukrowałaś dom- powiedział wczoraj Wojtek wchodząc do jadalni.

Dziewczyna ze szkatułkami Było okrutnie zimno. Mróz bezlitośnie kąsał mimo, że była ubrana na przysłowiową cebulkę. Założyła wszystko, co miała. Najzimniej było w nogi, bo stare, rozpadające się buty, których tak bardzo się wstydziła, nie były wystarczająco ocieplone. A w dodatku była głodna, bardzo głodna, nie jadła nic od wczoraj, bo w lodówce zostało tylko światełko. Liczyła, że za to co uda się jej sprzedać, kupi trochę jedzenia dla dzieci i siebie.

Bardzo dziękuję za wczorajsze życzenia urodzinowe. Wspominałam  pod wcześniejszym postem, że nie jestem przyzwyczajona do celebrowania urodzin. Czysty dom rodzinny był ważniejszy i urodziny przegrywały z przygotowaniem świąt.

że wszystko traci na swoim znaczeniu. I przestajesz się zastanawiać czy będzie żywa choinka, czy cięta. Czy masz czyste, czy brudne okna.

- O czym tak myślisz? - zapytał wczoraj Wojtek, kiedy leżeliśmy na kanapach, a ja zamiast oglądać film, błądziłam wzrokiem po suficie. - Ela powiedziała, że jesteśmy ich inspiracją, o tym myślę - odpowiedziałam. Może wam się to wydać dziwne, ale zamiast dumy, poczułam dziwną odpowiedzialność.

Pachnąca suszonymi grzybami, pigwą i jabłkami. Taka  będzie gościć na naszym stole wigilijnym. A to wszystko dzięki Gabrysi, mojej długoletniej czytelniczce.

Odkąd pojawiła się u nas Koko, całkowicie zmieniłam  zimową  rutynę.  Najpierw spacer. Na piżamę ubieram  szlafrok, ciepłą kurtkę, kalosze i wychodzę. Dopiero później kawa. I tak  co dwie godziny. Więc jeśli wpadnie komuś do głowy zrobienia sobie prezentu pod choinkę - to niech się zastanowi -czy będzie miał czas tak często wychodzić? Czy  będzie mu się chciało sprzątać po psie? Jeśli tak, to adoptuj, nie kupuj.

Piotr Verki Kobylińskiej  zrobił korektę  książki Wojtka. Dlatego wczoraj  pojechaliśmy do nich , podarować im  jeden egzemplarz. Wracając zatrzymaliśmy się w Lidzbarku. To był fajny dzień.

W sobotnie poranki lubię posiedzieć przy kominku. Popatrzeć w ogień, pogłaskać koty. I kiedy tak wczoraj siedziałam,  zastanawiałam się jak  chciałabym spędzić nadchodzące święta?

Obiecałam napisać, co kupiłam na Jarmarku:

- Dzień dobry pani Magdaleno - powiedziałam nieco głośniej do  starszej pani, podpierającej się laską. Uśmiechnęła się w odpowiedzi. Wyszłam zza stołu, na którym godzinę wcześniej ułożyłam swoje prace. Nie było wiele osób, Plac Ratuszowy świecił pustkami.

Jeszcze wczoraj byłam spokojna. Jeszcze wczoraj mówiłam Joannie, że luzik.

Już zapomniałam jak to jest, kiedy ma się szczeniaka w domu. Kudeł, który trafił do mnie z Podlasia był  psem dorosłym. A ostatni szczeniak?. Mój syn chodził wtedy do podstawówki. Maks był Goldenem,  kupionym z hodowli. Od tamtego czasu minęło  prawie 20 lat.

Kiedy jechaliśmy po Koko, przed nami jechało auto z naklejką "Nie kupuj, adoptuj" . Popatrzeliśmy na siebie, i  uśmiechnęliśmy się , każdy do swoich myśli. Czasami spojrzenie wystarczy, nie trzeba słów.

Trzeci raz  Miejski Ośrodek Kultury w Górowie Iławeckim organizuje Jarmark Bożonarodzeniowy.

A ze światem, mój mąż. Osoba, która miała całą masę  wątpliwości, oszalała na punkcie Koko. 

Kiedy opowiadałam doktorowi Wrotkowi historię z niepaleniem, roześmiał się i poprosił, żebym opowiedziała jeszcze raz. Widocznie nigdy nie spotkał się z osobą, która  rzuca palenie dla czworonoga.  Teraz już mogę to napisać. 

Wczorajszy dzień był bardzo emocjonujący.   Przez remont drogi poczułam się uwięziona i bezsilna . Wisienką na torcie był telefon od pana Krzysztofa, który nie otrzymał zamawianych u mnie rzeczy. Paczka nie dotarła, a ja, jak się później okazało  zgubiłam dowód nadania.

Staram się nie tracić świątecznego nastroju. Staram się z całych sił.

Dzisiejszy dzień mamy dość napięty, i to wcale nie z powodu zbliżających się świąt. Czeka nas wizyta u doktora Wrotka z Mironem i Mimi. Troszkę spraw do załatwienia w naszym miasteczku.

Z przygotowań świątecznych - udało się wczoraj posprzątać łazienkę. Hmm zabrzmiało jakbym nigdy jej nie sprzątała :-).

Obiecałam sobie, że  na blogu nie będę poruszała swojego starego życia, bo kiedy żyje się przeszłością, nie zauważa się teraźniejszości.

Blogmas - to wpisy, zdjęcia,  które  związane są z przygotowaniami do  świąt.  Przyznaję, zainspirowałam się  yutuberami,  gdzie na YT nazywa się to vlogmas :-)