Okiem Graszki

Lakier musi wyschnąć, zanim będzie się można zabrać się do kolejnego etapu ozdabiania. Wykorzystując tą chwilę, chciałam wam opowiedzieć o listopadzie, podobno najbardziej depresyjnym miesiącu w roku.

Wczorajszego wieczora zadzwonił telefon. - Mam dla ciebie dobre wiadomości - powiedział kobiecy głos po drugiej stronie telefonu - Takie i tylko takie przyjmuję o każdej porze - odpowiedziałam i zamieniłam się w słuch.

Lubię takie spokojne wieczory. Za oknem wieje wiatr, w domu przy rozpalonym kominku ciepło i przytulnie. Czasami jest twórczy bałagan I też go lubię. Zabieram się za napisanie tekstu o nadchodzącym kiermaszu, ale jakoś dzisiaj chce mi się posiedzieć, pomilczeć. Może jutro.

Nikomu nie chciało się jechać do miasteczka, po coś do smarowania pieczywa. Wojtek zarobiony. Ja w swojej pracowni zarobiona. Za niecały miesiąc kiermasz w naszym miasteczku. Później o nim napiszę, bo  o smarowaniu chciałam. Przepis: - jedna dyna Hokaido - jedna cebula - czosnek  Dynie z cebulą upiekłam w piekarniku. Blender w łapki i po całej robocie. Ach te moje skróty myślowe :-) Przyprawy: pieprz, sól, łyżeczka octu balsamicznego, tymianek, pokrojone suszone pomidory. Polecam bo jest pyszna, a dokładny przepis można znaleźć na Jadłonomi Zmykam do pracowni Miłego weekendu

Wieczorem rozmawiam telefonicznie z Joanną z drugiego krańca naszej wsi. Wiecie, tak po kobiecemu, o planach, marzeniach, teraźniejszości. I w całym tym miksie rozmów wspomniałam o plackach  z jabłkami mojej mamy.

Kiedy Wojtek zdecydował, że szukamy domu na  Warmii, wiedziałam tylko, że tam nie będzie mojego ukochanego morza. Jak żyć panie premierze, jak żyć, bez bryzy morskiej, szumu fal i piaszczystej plaży?

Pięć lat temu, też w listopadzie, zapytałam w tekście:

Chciałam Was dzisiaj namówić do prowadzenia bloga/pamiętnika. Pamięć człowieka jest ulotna. Pamięta się jakieś wydarzenie, ale niekoniecznie dokładnie. 14 listopada 2011 roku, napisałam poniższy  tekst. Gdyby moje myśli i emocje związane z tamtym wydarzeniem nie zostały spisane, zapomniałabym o nim. W końcu upłynęło od tego czasu aż 6 lat. Warto spisywać swoje życie, spróbujcie.

W naszym domu Wojtek zajmuję się poznawaniem ludzi i ich zapraszaniem do  nas. Nie pamiętam jak to się stało, ale pewnego letniego dnia, z doniczką przez siebie wyhodowanych hortensji, odwiedziła nas  Ewa. Z tamtego spotkania zapamiętałam ją jako atrakcyjną inteligentną kobietę. Ewa jest dziennikarką i prawie 20 lat temu porzuciła miasto dla tego cudnego skrawka ziemi na Warmii.

Każde miasteczko ma swojego artystę malarza, ma i nasze. Dowiedziałam się o nim całkiem przypadkiem. Zmęczeni niekończącym się remontem domu, doszliśmy do wniosku, że czas złożyć rewizytę naszym  znajomym w Górowie.

Lubię cmentarze, lubię panujący tam spokój i ciszę. Były zawsze dla mnie takim dzwoneczkiem w głowie, przypominającym, że wszystko przemija.  Przypominały o tym co ważne w życiu.