Okiem Graszki

Kiedy dzisiaj o świcie próbowałam ponownie zasnąć, a sen nie przychodził, wróciłam do wspomnień z dzieciństwa, do okresu kiedy mieszkałam z rodzicami w bloku z czerwonej cegły, w jednej z Gdańskich dzielnic. I pierwsza moja myśl, moje pierwsze wspomnienie, dotyczyło generalnych porządków.

Miałam pisać o kiermaszu zorganizowanym przez nasze miasteczko. Nie mogę się jednak nad nim skupić, bo po głowie chodzi mi tamta kobieta, która podeszła do mojego stoiska, i z którą zamieniłam kilka słów. Nie mam podzielnej uwagi, głośna muzyka, zamieszanie, harmider spowodowały, że nie mogłam skupić się na rozmowie.

Wczorajsze przedstawienie było dla mnie  ogromnym  przeżyciem. Tam trzeba było wczoraj być i zobaczyć na własne oczy grę aktorów. Posłuchać pieśni śpiewanych przez chór składający się z młodych dziewczyn.

To była jedyna fanaberia, na którą sobie pozwoliłam. Moja mama miała bukiet z kali. Miałam i ja, a to za sprawą wielu dobrych ludzi.  Mojej świadkowej bardzo zależało aby zrealizować  moje marzenie o bukiecie z kali. Poruszyła niebo i ziemię. Nie udało się. Minusowa temperatura, za drogie kwiaty, orzekły kwiaciarki z naszych okolic.

Doskonale pamiętam tamten dzień, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam ją na zdjęciu. To było 8 marca zeszłego roku w Centrum Barka. Starsza kobieta o wykrzywionych dłoniach. Siwe, upięte włosy i ten łagodny wzrok.

Górowo Iławeckie miasteczko jak z bajki i nie tylko z uwagi na urokliwy rynek, piękny ratusz z zegarem. To niesamowite miasteczko już w niedzielę, zaraz po wieczornej mszy przeniesie nas aż do 3 kwietnia 33 roku, a to za sprawą pomysłu naszego burmistrza.

Dużo kłębiących myśli, których nie potrafię zebrać w całość. Jak ubrać w słowa ważny dla mnie dzień? Więc może nie ubierać, a jedynie być uczciwym w stosunku do moich wiernych czytelników, którzy towarzyszyli nam podczas poszukiwań domu, remontu i czasu ukorzeniania?

Wczoraj minęły dokładnie dwa lata jak zawitaliśmy po raz pierwszy tu gdzie teraz mieszkamy. Siedlisko i jego okolica była dokładnie tak samo zbrązowiała, przedwiosenna, aczkolwiek drogi były suche i przejezdne. Wczoraj z trudem udało mi się dojechać do domu i to autem terenowym.

Biorąc na swoje barki wiele obowiązków takich jak własna kariera, dom, dzieci, bardzo często o nich zapominamy. Odstawiamy na boczny tor, twierdząc, że nas nie rozumieją, bo przecież kobiety są z Wenus a mężczyźni z Marsa.

Kucharki, sprzątaczki, praczki, lekarki, nauczycielki, siostry, córki, żony, matki, przyjaciółki i kochanki - to pierwszy etat kobiet, ten drugi to praca zawodowa. Jak to się stało, że kobiety nazywane "słabą płcią" mogą tyle udźwignąć, to wszystko ze sobą pogodzić?

Do Natangii, jednej z dwóch restauracji w naszym miasteczku, wybieraliśmy się od dawna. Najpierw mieliśmy iść z Patrykami na rocznicę naszej wspólnej znajomości. Lokal był zajęty, pojechaliśmy więc do Stodoły w Bartoszycach. Potem wpadłam na pomysł napisania dwóch felietonów. Smaki i muzyka Górowa.

Skoro było o złych, napiszę dzisiaj o dobrych ludziach. Nie napiszę dlatego, że wypada, że tak jak w przyrodzie musi być równowaga. Napiszę, bo tak czuję, a dla spokojności czytelników dopiszę, że wcześniejszy post o ludziach złych nie dotyczył nas osobiście.

Walczę z bezsennością. Wczoraj wstałam o drugiej w nocy i jak myślicie, co robiłam? Zaczęłam sprzątać dom. Dzisiaj było znacznie lepiej, bo obudziłam się o czwartej rano. Myślę sobie, że to ten tekst, który zrodził się w mojej głowie, bodzie mnie i nie pozwala spać.