Okiem Graszki

 

 Polecam wam dzisiaj tekst Gorzkiej Jagody, który zainspirowała mnie dzisiaj do nagrania filmu. Kliknij Tutaj  Tekst Gorzkiej Jagody. Kliknij Tutaj 

  Dom pod bocianem - historia prawdziwa [3] Opowieść o tym, co było dalej, usłyszałem od Karol Kosiński , którego rodzice zamieszkali tuż po wojnie w domu pod bocianem: „Państwo Kosińscy przyjechali tuż po wojnie do Dwórzna razem z Krzywcami, którzy byli ich krewnymi, mieli wspólną prababcię. W domu mieszkali dotychczasowi właściciele, matka, córka i wnuczka, same kobiety. Mężczyźni nie wrócili z wojny.

  Dom pod bocianem - historia prawdziwa [2] Miał raptem pięć lat więcej niż ja teraz. Zastanawiam się, jakbym się czuł na jego miejscu w ten bardzo zimowy poranek 10 lutego 1945 r. kiedy zobaczył nadciągający od strony Hoofe (Dwórzna) oddział sowieckiego wojska. On i pewnie paru innych sąsiadów nie mieli żadnych szans w starciu z zaprawionymi w walkach piechurami armii czerwonej.

  Dom pod bocianem - historia prawdziwa [1] W marcu roku 2016, po tym jak po raz pierwszy zjawiliśmy się w Dwórznie, aby zobaczyć siedlisko, które stało się naszym domem, napisałem na blogu Graszki:

 Kliknij TUTAJ 

  Dom na zakręcie [4] Paul Hugo przejął od ojca w 1927 r. prowadzenie gospodarstwa. W czerwcu 1928 r. poślubił Gertrudę Marię (✵21.03.1909, †03.11.1986)), córkę karczmarza Adolfa Woidera z Hanshagen (Janikowo). Miał z nią dwie córki: Elisabeth Gertrudę i Getrudę Marię. W połowie marca 1945 r. zaginął, prawdopodobnie został rozstrzelany przez Rosjan na drodze z Landsberg do Heilsberg.

  Dom na zakręcie [3] Gospodarstwo zapewne prowadzi wdowa wraz ze starszym synem Antonem juniorem, który ma wtedy 18 lat.

  Krótka elegia o domu który umarł Domy opuszczone przez człowieka umierają. Pruskie domy umierają szybko, zwłaszcza gdy pomogą im w tym szabrownicy. Wystarczy, że zacznie przeciekać dach i po kilkunastu latach pozostaje po nich pagórek rozpadających się cegieł i butwiejących belek oraz desek.

  Dom na zakręcie Zrujnowane siedlisko Krzywców przewija się w moich zapiskach od początku zamieszkania w Natangii, a to dlatego, że znajduje się bezpośrednim sąsiedztwie naszego domu. Wybrałem parę z nich.

Gdyby cofnąć czas, postąpiłabym dokładnie tak samo. Stan psa - kulejący, ze niewyleczonym, starym zrośnięciem, i ogromnym guzem - świadczył o tym, że nie ma właściciela.  Małgosia o tym psie, że kręci się taki po naszym mieście słyszała od  ludzi. Kiedy do niej podszedł, zareagowała. Nie odwróciła głowy, nie odpędziła. Pochyliła się nad jego cierpieniem.

  Małgosię poznałam dwa lata temu. W 2011 roku kupili tu piękny, stary poniemiecki dom do remontu. Niestety ich życie potoczyło się inaczej i dopiero teraz mogli przybyć na stałe. Podczas ich nieobecności dom został rozkradziony i uległ zawaleniu. Kupili więc drewniany, letniskowy domek, który ocieplili, by móc spędzić w nim zimę. Małgosia i jej mąż mają wielkie serca. Mieszkają razem w tym domku letniskowy

 Oglądnij i jeśli możesz, pomóż mi  pomóc Małgosi  Kliknij Tutaj 

Moi drodzy czytelnicy. Uświadomiłam sobie dzisiaj, że należą Wam się słowa wyjaśnienia. Wszak bycie  w świecie blogowym ponad 10 lat, to ogrom czasu, i to zobowiązuje.

 Kliknij  Tutaj 

 Dla tych którzy nie zaglądali na kanał YT, mam dwa filmiki:  Pierwszy, z okazji 2 rocznicy. - Kliknij Tutaj  I drugi z sobotniej wycieczki do Dobrej Szkoły Życia. Kliknij TUTAJ 

 Przy gotowaniu, garść refleksji.  Kliknij Tutaj 

 Niedziela, dzień w którym postanowiłam odpocząć, od pracy fizycznej, emocji związanych z życiem. Zapraszam na filmik. Kliknij Tutaj 

 Zapraszam na filmik, w którym opowiadam co spotkała nas w lipcu. Będzie troszkę ogrodu, warzywnika i garść moich refleksji  Kliknij TUTAJ 

 Te osoby które są ze mną od zawsze znają historię naszych kotów. W sobotę mieliśmy gości z Trójmiasta, nasze koty się pochowały, stąd pomysł na filmik. Kliknij TUtaj 

 Zapraszam Was na filmik, gdzie możecie zobaczyć nasz strych i posłuchać o planach marzeniach związanym z tym miejscem  Kliknij Tutaj 

Przepraszam was za chaos tego posta, ale to jest tekst który muszę z siebie wyrzucić. Jeszcze żyję weekendem, jeszcze w mojej głowie przelatują jak klatki z filmu, pewne  zdarzenia.

 Kliknij TUTAJ

 Zapraszam  na filmik, gdzie z naszymi znajomymi zwiedzamy Lidzbark Warmiński  Kliknij TUTAJ  

 Kliknij Tutaj 

 Zapraszam was dzisiaj na wycieczkę po naszym ogrodzie.  Po pracowitej wiośnie, nadszedł czas radości i zadowolenia z podjętych wiosennych decyzji.  Zrobienie wiosną dwóch rabat cieszy moje oczy, a wiosennego zmęczenia zupełnie się już nie pamięta.  Kliknij Tutaj

 Pijąc kawę w ulubionym kubku, zastanawiałam się co chciałabym wam opowiedzieć?

 Kliknij Tutaj 

 Kliknij Tutaj 

 Po wielu dniach, które zamieniały się w miesiące otworzyliśmy siebie i nasz dom.   Izolacja trwała prawie rok. Szmat czasu. 

 Kliknij  Tutaj 

 Kliknij Tutaj  A o 18 zapraszam na YT na kolejny filmik, z bardzo ważnego dla mnie miejsca  Link do filmu - Kliknij Tutaj 

  Skończyłem pisać moją trzecią książkę regionalną. Tym razem piszę o okolicy mojego miasteczka, o niesamowitej Natangii.

 Kliknij Tutaj 

 Jeżeli kogoś to interesuje, to zapraszam . Kliknij Tutaj 

 Zapraszam. Kliknij TUTAJ 

I  stało się. Granat wpadł do toalety, centralnie do kibelka.  Wiedziałaś, że tak będzie, a jednak stałaś tam i patrzyłaś, jakby czekając na efekt. Licząc, że może Ciebie to ominie. Czy to była Twoja naiwność, czy może nadzieja, że fekalia ciebie nie dosięgną?

 Dlaczego kocham maj? Zapraszam na krótki filmik, i wszystko będzie jasne. Kliknij Tutaj 

  Czy sam obraz wyjaśni dlaczego wybraliśmy dom na kolonii, dlaczego wybraliśmy wieś? Czy w mieście mogłabym bawić się wiatrem? Czy w mieście jest taka przestrzeń? Mam nadzieję, że udało nam się to pokazać W realizacji tego filmiku pomógł mi Wojtek. Pokazuje przestrzeń w koło naszego domu.

 

Zapraszam  na filmik o (nie)szczęściu w naszym ogrodzie.               Kiedy nagrywałam go dzisiaj rano, przypomniała mi się pewna opowieść. Żeby nie tracić czasu znalazłam ją   stronie 

  Kliknij TUTAJ

 Wczoraj wieczorem oglądnęłam kanał Magdy Mołek.  Lubię jej spokój, lubię jej styl. 

Zapraszam na film.      KLIKNIJ TUTAJ  Dzisiejszy poranek ;-)

 

 Zapraszam oglądających telewizję na filmik o naszych psach, ale nie tylko. Jak zwykle przemyciłam kilka swoich refleksji na temat odkładania na później. KLIKNIJ TUTAJ

 Jeśli chcesz oglądnąć filmik, Kliknij Tutaj  A jeśli mnie nie lubisz, to nie klikaj :-)  A swoją drogą to jest zadziwiające. Opublikowałam film, który trwa ponad 20 min, a ktoś nie oglądając go do końca już go nie lubi. Życie 

 Kliknij Tutaj 

Stanął i namawiał. Wiercił dziurę w brzuchu.  - Zadzwoń, co ci szkodzi. Tu masz wszystko: nr telefonu, jaka ma być szczepionka- tłumaczył jak małej dziewczynce. 

Kliknij TUTAJ I inny temat.  Oglądaliście film dokumentalny o Krzysztofie Krawczyku? Oglądałam. I pierwsza myśl to -  Człowiek który miał wiele początków.  Jedna z wielu moich ulubionych piosenek.

 Przepraszam Was za te jąkanie w filmie, ale wyjątkowo wszystko było przeciw mnie.  A jak ktoś chce się pośmiać z tego jak tańczę ze szczęścia,  to musi oglądać film do końca.  Kliknij Tutaj 

 Zapraszam na filmik, w którym opowiadam co udało mi się zrobić w ogrodzie.  Kliknij TUTAJ 

 Dzisiaj nie przychodzę do Was z długim tekstem, raczej z kilkoma pytaniami,  które kłębią się w mojej głowie podczas sprzątania domu. 

Pierwsze skojarzenie, pierwsza myśl o świętach z rodzinnego domu to  - nerwowa atmosfera. która roztaczała się po całym domu, zaglądając w każdy kąt. 

Wczoraj zadzwoniły do mnie Ewa i Gabrysia. Obie są miłośniczkami ogrodów. Obie mają piękne ogrody Obie podzieliły się ze mną roślinkami. Gabi wysłała je pocztą, do Ewy, bo blisko, pojechaliśmy sami. Kiedy mówię im, że nie żyję - one doskonale mnie rozumieją. To pocieszające, że w tym trudzie ogrodniczym nie jestem sama.

 

 Wracając z miasta nagrałam kilka słów. Zapraszam na filmik o ogrodzie i o tym dlaczego nie robimy świąt. Kliknij Tutaj  Wczorajsze zdjęcie z przymiarek ogrodowych 

Podczas picia porannej kawy, włączam laptopa, przeglądam kanały i trafiam na Julię Pietruchę.  To nie jest przypadek.

Kłębiące myśli, które w naszej głowie robią kołowrotek? Znacie je? Na ich temat napisano  kilka książek. Wierzcie mi, myśli nasze mogą zaprowadzić nas do ciemnej dziury, i przysypać gruzem. Jak sobie poradzić z nawracającymi myślami, które świdrują naszą głowę? 

 Podczas porannej kawy, a wstałam dzisiaj wyjątkowo wcześnie, bo o 5,30,  doszliśmy  z Wojtkiem do wniosku, że przedwiośnie jest najgorszą porą roku. 

Droga czytelniczko.  Pozostawione komentarze na blogu świadczą o osobie piszącej, nie o mnie.  Nie zabolały mnie, bo w tej chwili mało rzeczy mnie już boli. Twoje komentarze nigdy nie będą publikowane, bo blog to drugi mój dom. I wpuszczam do niego, tylko osoby życzliwe, a z Ciebie kobieto wypływa żółć. Najchętniej napisałabym jakieś brzydkie słowo, ale wtedy zniżyłabym się do Twojego poziomu. Więc........ nie wiem kto Ciebie tak skrzywdził, ale skorzystaj z porady psychologa.   Wczoraj słuchałam jakiegoś wykładu, gdzie sugerowano, że kobiety się nie wspierają, raczej dobijają. I Ty jesteś tego przykładem. 

 Zapraszam na filmik. Kliknij Tutaj  

  Pojawiliśmy się tutaj po raz pierwszy 5 lat temu, 14 marca 2016 r. Dzień był taki jak dziś, wiało okrutnie, było szaro i zimno. Dzień zawieszony między zimą a wiosną. Idealna pogoda na oglądanie siedliska na sprzedaż.

 Ponieważ pozwalam sobie na milczenie, to może tekst Wojtka :-) 

 I zechcesz mieć jedną z nich  u siebie w domu :-) Może szukasz dla siebie prezentu :-) 

 Pięć lat temu, dokładnie 14 marca 2016 r. zobaczyliśmy nasz dom po raz pierwszy. Kolejna ważna data to 15 kwietnia - wizyta u notariusza. Ja przeprowadziłam się pierwsza, 4 czerwca. Wojtek przyjechał tydzień później. Kolejna dla nas ważna data to 23 czerwca, wtedy zaczął się remont naszego domu. Wprowadziliśmy się 18 września. Pierwszą noc spaliśmy na łóżkach z palet i styropianu.

  Małe sympatyczne miasteczko w północno-wschodniej Polsce, jakich wiele, a w nim przychodnia zdrowia. To, że w środku szalejącej pandemii nie można się umówić do lekarza, to można zrozumieć. Ale co jakiś czas się kończą leki i trzeba zdobyć nową receptę.

 Informacja z poczty  była dla mnie zaskoczeniem. Przesyłka dla mnie? Ale ja niczego nie zamawiałam.   Wczoraj Wojtek  pojechał na pocztę wysłać swoją książkę, przy okazji odebrał paczkę dla minie. Proszę teraz zamknąć oczy i wyobrazić sobie taką sytuację. 

 Wojtek usłyszał pierwszego żurawia. Czekam na nie z utęsknieniem. Majestatyczne, bardzo płochliwe będą przechadzać  się po  polu sąsiada. Lubię ten widok. 

 W mojej głowie kiełkuje tekst. Zanim go jednak przeleję na papier, postanowiłam raz na jakiś czas umieszczać u siebie wpisy innych blogerek, które z jakiegoś powodu  mnie zaintrygowały.

Wojtek wspomniał o poranku,  że dzisiaj jest Światowy Dzień Kota, a mi zabrzmiała w głowie  piosenka Ireny Santor -  " Jak to się stało, nie wiem do dziś". Bo tak naprawdę, nie wiem do dzisiaj, jak to się stało, że mamy 6 przecudownych kotów. 

 Nigdy  jej tak nie  kochałam jak teraz. Zima w tym roku jest nieśpieszna i  przepiękna dla oka.  Jest również przykra dla portfela. 

 "Choćby cały świat Cię nienawidził i wierzył, żeś zła do szpiku kości. Jeśli sama na siebie spojrzysz przychylnym okiem przyjaciół Ci nie zabraknie"

Wczoraj podczas kolacji przypomniałam Wojtkowi ten zwyczaj. Sądziłam, że dzisiaj rano znajdę coś  pod poduszką, niestety nic nie było. Widocznie przychodzi tylko do małych dzieci, o starych już się nie troszczy - pomyślałam.

 Trafiłam na serial "Firefly Lane" przez przypadek. I wsiąkłam. Jeden sezon oglądnęłam w ciągu 3 dni.   Zapewne każda z nas w tym serialu zobaczy coś innego. Po dyskusji u Olgi na temat filmu o  Osieckiej, wiem jak różnie patrzymy na otaczającą rzeczywistość. I dobrze. 

"[...] Znam Nowy Świat. Obecny widok jednej z ładniejszych ulic budzi przygnębienie i wzmaga nostalgie. Na pewno z 60 % sklepów pozamykanych. Pozamykane też restauracje i bary. Polikwidowane księgarnie. Witryny sklepów i restauracji pozaklejane lub zamalowane. Nie wygląda to dobrze ..."

Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami, w Natangii, krainie spływających wód, żył sobie mały beżowy odkurzaczyk, o wdzięcznym imieniu Odyssey. W domu pod bocianem zagościł u progu srogiej zimy, pięć lat temu.

Basia, na swoim blogu popełniła wpis o swoim styczniu. Czytając, zastanawiałam się jaki był mój?  Gdybym miała napisać jednym zdaniem,  to napisałabym -  robię to na co mam ochotę. I zapewniam Ciebie  jest to niesamowite uczucie.  

Początek  Zeszłego roku, późnym latem pojechałam do Ośrodka Kultury pilnie coś skserować.  Pani dziwnie  mocno  ucieszyła się na mój widok. - Czy Wojtek mógłby się tym zająć? - zapytała, opisując pokrótce sprawę.  Wróciłam do domu, streściłam  rozmowę i Wojtek się tym zajął.  W wielkim skrócie taki był ten niespodziewany początek.

Wczoraj przyszło pierwsze w tym roku,  zamówienie do sklepiku. 

 - Już nie porozmawiasz z Panią Magdaleną, powiedział Wojtek wchodząc do kuchni. Nie znam szczegółów, ale jeśli  chcesz,  dowiem się- dokończył kiedy patrzyłam na niego zdziwiona. Jakiś czas temu,  spotkałyśmy się na przypadkiem na ulicy.  Przystanęłyśmy porozmawiać.  - Pani Magdaleno spotkamy się latem na ławeczce pod lipami - rzuciłam na odchodne.  - Oj chyba już nie pani Grażyno - odpowiedziała Czy starzy ludzie czują, że odchodzą?  W ostatnim czasie tych śmierci było sporo, zmarł Tata Eli, Mama Ani Osowskiej, teraz Pani Magdalena. Pani Magdaleno, gdziekolwiek Pani jest będę o Pani pamiętała, a spisana rozmowa z Panią pozostanie na zawsze.  Można przeczytać ją TUTAJ  

Czasami lubię wrzucić do koszyka zakupowego, coś czego nigdy nie jadłam. Tak też było na ostatnich zakupach w Biedronce. Leżała sobie taka ładna, pomiędzy innymi warzywami - kapusta Pak Choi. 

 Zapraszam na krótki filmik. Kliknij TUTAJ 

Na jesień naszego życia wybraliśmy sobie kawałek ziemi, gdzie spotykają się dwie kultury - rzymskokatolicka i grekokatolicka. Na tych ziemiach można spotkać ludzi z różnymi korzeniami: Ukraińskimi, Wileńskimi oraz Prus Wschodnich czyli Niemców. Mieszkańcy tych terenów zapewne już dawno do tego przywykli, dla mnie to wszystko jest nowe, ciekawe i  zdumiewające.  

Tej zimy wszechświat jest dla nas łaskawy. Śnieg spadł w II dzień świąt, przykrywając to co brzydkie i szare. 

 

 Mój pracodawca powtarzał, że jeżeli nie mamy na coś wpływu, to nie możemy się tym przejmować.  Zapewne miał rację.