Okiem Graszki

Wiosną na mojej drodze stanął młody człowiek.  Przystojny, bardzo inteligentny, z głową pełną planów. Taki młody wilk. Opowiadał mi o swoim projekcie. Słuchałam go z zapartym tchem. Nie, nie pytał mnie czy mi się podoba, ja sama zasugerowałam, że powinien zmienić jedną małą rzecz.

Zatrzymaj się na chwilę, odłóż zaległą pracę zgromadzoną przez święta. Usiądź wygodnie na kanapie, a jeśli wolisz to w fotelu. Podrap za uchem Kudła który próbuję schować się pod stołem weź na kolana Kilera. Zatrzymaj się na chwilę i pomyśl jakie były twoje święta. Udane? Smutne? Wyjątkowe? Siedziałeś przy stole za karę, z przymusu, czy raczej tworzyłeś sam nastrój uśmiechając się do innych.

Dzisiaj będzie o cudach, ale nie takich biblijnych tylko  realnych, prawdziwych, na wyciągnięcie ręki. Czy wiecie, że cuda się zdarzają? Wam nie? Na pewno tak, tylko może tego nie zauważacie :-)

Nie wiem czy jestem wyjątkowa, czy też może wszystkie dojrzałe kobiety tak mają, bardzo nie lubię własnych urodzin. Zapewne kiedy byłam małą dziewczynką były one celebrowane, jednak im byłam starsza, tym mniej się cieszyłam z ich faktu. Czy uwierzycie, że w dojrzałym wieku nigdy nie kupowałam tortu i nie zdmuchiwałam świeczek, których ilość bezlitośnie oznajmiała wszem i wobec ile mam już lat. Nie było ich na trzydzieste, czterdzieste, a dwa lata temu na pięćdziesiąte urodziny.

Wpis o tym co mi się nie podoba pozostawię na po świętach, myślę, że to będzie  lepszy czas. Dzisiaj będzie troszkę refleksyjnie. Wygrzebałam stary tekst z grudnia 2011 roku.  Zapraszam do poczytania

Długo zwlekałam z napisaniem tego posta, bijąc się z myślami, że to może stale przeze mnie noszone różowe okulary zniekształcają obraz ludzi  mieszkających  na Warmii. Jednak wczoraj, kiedy wróciliśmy z Olsztyna, pomyślałam sobie: nie, tu po prostu mieszkają tacy ludzie. Staro polsko gościnni.

Można było skrzyknąć się z Joanną, Agnieszką i Krysią, pojechać do Gdańska na moje stare śmieci i tam wziąć udział w Jarmarku Świątecznym. Gdybyśmy patrzyły na sprawy finansowe zapewne bardziej by się to opłacało.Jednak nie wszystko co się opłaca jest warte tego. Wybrałyśmy nasze miasteczko, bo teraz tu mieszkamy i kiedy już pierwsze emocje minęły z czystym sumieniem i z ręką na sercu mogę napisać, że było warto.

To już jutro, wielki dzień dla naszego miasteczka, ale też i dla mnie. Bardzo dużo ludzi stanęło na wysokości zadania. Burmistrz, Ośrodek Kultury, Centrum Barka, panie z Uniwersytetu Trzeciego Wieku, które ulepiły pierogi.

Konieczność udania się na zakupy w naszym urokliwym miasteczku przeciągam do ostatniej chwili. Miałam pojechać w sobotę, ale byliśmy na urodzinach. Obiecałam sobie, że pojadę w niedzielę, ale byliśmy na poprawinach urodzin. Tak, tu na Warmii uchowała się jeszcze staropolska  gościnność, ale o niej i o ludziach będzie następnym razem.

Parę dni temu pokazałem wam początki naszego permakulturowego ogrodu. W sezonie 2017 bardziej przyłożyliśmy się do jego uprawy. Wiosnę zaczęliśmy sadząc ponad 20 drzew owocowych w miejscu dawnego kartofliska, oraz na gliniastej górce, koło truskawek.

Ktoś kiedyś powiedział - uczyń ze swojej pracy pasję, a nigdy nie będziesz czuł, że pracujesz.

Wpadłam do niej na kawkę, a wyszłam z ogromnym prezentem który nie ukrywam zwłaszcza teraz  bardzo mi się przydał. Stałam już w drzwiach, kiedy Ewa tłumaczyła mi jaki ma stosunek do prezentów i niepotrzebnych długów wdzięczności za nie.

Już dawno nie zapraszałam was do naszego domu na końcu świta. Nie zapraszałam, bo nic się nie zmieniało. Remont sieni został przełożony na wiosnę. No cóż miało być inaczej a wyszło jak zwykle.

To miał być wieczór Andrzejkowy, wróżby, lanie wosku i takie tam, ale zwiedziały się o tym zaświaty, i zrobiło się halołynowo. O 18 pogasiliśmy wszystkie świata. Mrok nocy grudniowej rozpraszał zimny superłysy i stojący na stoliku z prastarych desek świecznik.

Jednym z głównych założeń jakie kierowało nami (i nadal kieruje) kiedy zdecydowaliśmy się zamieszkać na wsi, była chęć uzyskania jak największej samowystarczalności żywnościowej. Nie trzeba nikogo przekonywać o fatalnej jakości żywności jaką można kupić w sklepach, a zwłaszcza w marketach. Sama chemia, o smaku nie wspomnę.

Lakier musi wyschnąć, zanim będzie się można zabrać się do kolejnego etapu ozdabiania. Wykorzystując tą chwilę, chciałam wam opowiedzieć o listopadzie, podobno najbardziej depresyjnym miesiącu w roku.

Wczorajszego wieczora zadzwonił telefon. - Mam dla ciebie dobre wiadomości - powiedział kobiecy głos po drugiej stronie telefonu - Takie i tylko takie przyjmuję o każdej porze - odpowiedziałam i zamieniłam się w słuch.

Lubię takie spokojne wieczory. Za oknem wieje wiatr, w domu przy rozpalonym kominku ciepło i przytulnie. Czasami jest twórczy bałagan I też go lubię. Zabieram się za napisanie tekstu o nadchodzącym kiermaszu, ale jakoś dzisiaj chce mi się posiedzieć, pomilczeć. Może jutro.

Nikomu nie chciało się jechać do miasteczka, po coś do smarowania pieczywa. Wojtek zarobiony. Ja w swojej pracowni zarobiona. Za niecały miesiąc kiermasz w naszym miasteczku. Później o nim napiszę, bo  o smarowaniu chciałam. Przepis: - jedna dyna Hokaido - jedna cebula - czosnek  Dynie z cebulą upiekłam w piekarniku. Blender w łapki i po całej robocie. Ach te moje skróty myślowe :-) Przyprawy: pieprz, sól, łyżeczka octu balsamicznego, tymianek, pokrojone suszone pomidory. Polecam bo jest pyszna, a dokładny przepis można znaleźć na Jadłonomi Zmykam do pracowni Miłego weekendu

Wieczorem rozmawiam telefonicznie z Joanną z drugiego krańca naszej wsi. Wiecie, tak po kobiecemu, o planach, marzeniach, teraźniejszości. I w całym tym miksie rozmów wspomniałam o plackach  z jabłkami mojej mamy.

Kiedy Wojtek zdecydował, że szukamy domu na  Warmii, wiedziałam tylko, że tam nie będzie mojego ukochanego morza. Jak żyć panie premierze, jak żyć, bez bryzy morskiej, szumu fal i piaszczystej plaży?

Pięć lat temu, też w listopadzie, zapytałam w tekście:

Chciałam Was dzisiaj namówić do prowadzenia bloga/pamiętnika. Pamięć człowieka jest ulotna. Pamięta się jakieś wydarzenie, ale niekoniecznie dokładnie. 14 listopada 2011 roku, napisałam poniższy  tekst. Gdyby moje myśli i emocje związane z tamtym wydarzeniem nie zostały spisane, zapomniałabym o nim. W końcu upłynęło od tego czasu aż 6 lat. Warto spisywać swoje życie, spróbujcie.

W naszym domu Wojtek zajmuję się poznawaniem ludzi i ich zapraszaniem do  nas. Nie pamiętam jak to się stało, ale pewnego letniego dnia, z doniczką przez siebie wyhodowanych hortensji, odwiedziła nas  Ewa. Z tamtego spotkania zapamiętałam ją jako atrakcyjną inteligentną kobietę. Ewa jest dziennikarką i prawie 20 lat temu porzuciła miasto dla tego cudnego skrawka ziemi na Warmii.

Każde miasteczko ma swojego artystę malarza, ma i nasze. Dowiedziałam się o nim całkiem przypadkiem. Zmęczeni niekończącym się remontem domu, doszliśmy do wniosku, że czas złożyć rewizytę naszym  znajomym w Górowie.

Lubię cmentarze, lubię panujący tam spokój i ciszę. Były zawsze dla mnie takim dzwoneczkiem w głowie, przypominającym, że wszystko przemija.  Przypominały o tym co ważne w życiu.

Zaświeciło słońce więc ubrałam najodpowiedniejsze buty o tej porze roku, czyli kalosze i wyszłam na podwórko. Zatrzymałam się na chwilkę przy rabacie. Pomyślałam przez chwilę o Magnolii, czyli Marcie, która podsunęła mi pomysł posadzenia rudbekii. To był bardzo dobry pomysł. Wszystkie kwiaty przekwitły a ona stanowią ozdobę ogrodu jesienią.

Obiecałam wam napisać o przyjaźni. To jest chyba dobry temat w ten deszczowy  dzień. Wyobraźcie sobie, że zaplanowaliście sobie podróż. Pakujecie bagaż w walizkę i stajecie na wyznaczonym peronie w oczekiwaniu na pociąg.

Kiedy dochodzę do wniosku, że zamykam bloga, i wcale nie dlatego, że nie mam nic do napisania, zawsze wydarzy się coś, co spowoduję, że siadam wygodnie w fotelu, otwieram laptopa i palce same wystukują literki, które składają się w słowa, a potem w zdania. Przerywam na chwilę pisanie, zerkam na ulubiony widok za oknem, biorę łyk czarnej kawy i ponownie  palce przekazują moje myśli.

Czy zastanawialiście się jak smakuje sukces? Ja go dzisiaj poczułam. Boli mnie każdy mięsień mojego wcale niemałego ciała, szumi lekko w głowie. Wojtek pojechał do miasteczka, siadłam  wygodnie w fotelu i patrząc na płomień w kominku powoli się wyciszam.

Miało być dzisiaj o świecie blogowym, a właściwie o ludziach, który go tworzą.  Jednak ten wpis musi poczekać. Obudziłam się tuż przed piątą, odśpiewałam życzenia Wojtkowi, który dzisiaj kończy 50 lat i ponownie zapadłam  w błogi sen.

Staram się nie pisać o rzeczywistości która mnie otacza, staram się tworzyć własną, w moim przekonaniu lepszą. Jednak mimo moich starań dociera do mnie powodując zadumanie. Drąży do tego stopnia, że zanim nie przeleję tego na papier nie ustąpi.

Co czuje człowiek  który oswaja, cieszy się z każdego postępu, ratuje a potem wydaje wyrok? Nie wiem jak to jest kiedy  umierają koty rezydenci, wiem jak to jest kiedy umiera kot, który wymagał od Ciebie wiele cierpliwości i zabiegów. Dla mnie to nie był zwykły kot, dla mnie to był Kot Bob. Wybaczcie, nie potrafię o tym pisać i  nie chcę na ten temat rozmawiać. Zamykając temat. Podjęliśmy  z Wojtkiem decyzję nie robienia testów. Rezydenci,  nie mają żadnych objawów , zresztą ta wiedza do niczego nie jest mi potrzebna. Pani Justyna, weterynarz z Krakowa napisała mi jaki jest szacunkowy koszt takich badań. Pieniądze które moglibyśmy wydać na ich ewentualne zrobienie, wolę przeznaczyć dla  kolejnego potrzebującego. Nigdy więcej, powiedzieliśmy. To nie prawda. Jeśli stanie na mej drodze taka "bida", nie odmówię. Wojtek jest innego zdania, ale pracuję nad tym, żeby je zmienił. Przepraszam, że nie odpisałam na maile,  ale nie chcę tego rozdrapywać. ...

Graszka poprosiła mnie abym napisał parę słów na bloga, bo nie jest w stanie. Ja nie ukrywam też czuje się – przepraszam za słowo, ale inne nie oddaje w pełni tego co czuje – kurewsko.

Kiedy przyszła do nas Mimi, już wtedy zastanawialiśmy się co z nią zrobić. W domu  były Frania, Kiler i Hana. To była prawdziwa  walka serca z rozumem. Nie ma co się oszukiwać odpowiedzialny  właściciel zdaję sobie sprawę, że utrzymanie zwierząt kosztuje i pracę i pieniądze. Po uratowaniu Mimi, Wojtek zapowiedział, że to jest ostatni kot w domu.

Chciałam ubrać w słowa wczorajszy wyjątkowy dzień,ale  mam napięty grafik Więc dzisiaj mało słów dużo zdjęć

Kilka dni temu odwiedziła nas Ewa z  dzielnicy w której się urodziłam i wychowałam. Nie byłyśmy koleżankami z podwórka, ani też ze szkoły. Poznałyśmy się znacznie później, dzięki mojemu poprzedniemu blogowi.

Mieliśmy dwa wyjścia.  Głodować do obiadu albo ubrać się i pojechać do miasteczka po chleb. Wybraliśmy trzeci wariant. Na śniadanie naleśniki z dżemem z czarnego bzu lub z musem z dyni z jabłkiem.

To była letnia wycieczka do Unikowa. Jadąc tam wiedziałam czego chciałam - starej szafki, która zawisłaby w kuchni na ścianie. Od jakiegoś czasu przeglądaliśmy aukcje na Allegro, zaglądaliśmy do sklepów z zachodnimi meblami. To co mi się podobało było albo za daleko, albo było stanowczo za drogie.

Środa była dniem wagarowicza. Wojtek odszedł od komputera, ja wyszłam z  kuchni. Wsiedliśmy w auto. Włączyliśmy moją ulubioną płytę Vivaldiego "Cztery pory roku" Słuchaliście kiedyś tego jadąc autem? Wąskimi drogami, porośniętymi starymi drzewami, które wyjątkowo w tym dniu mieniły  się w słońcu. Niesamowite doznania. Warmia o tej porze roku jest przepiękna.

Zapraszam was dzisiaj do naszego domu, a właściwie do jednej jego części, do dużego pokoju podzielonego na strefy. Kuchnia, jadalnia i pokój dzienny. Takich zdjęć publikowałam już dość sporo, ale podczas  mojej nieobecności w świecie wirtualnym  poprzestawiałam kanapę doszło troszkę rzeczy. A więc zwolnij na chwilę, usiądź wygodnie ze mną na kanapie a ja opowiem ci o miejscu które tworzymy od roku. Jeśli nie lubisz staroci, rzeczy z historią, to pomiń ten tekst, bo po co marnować swój drogocenny czas.

Napiszesz coś w końcu? - zapytał Wojtek podczas śniadania. Moje niepisanie nie wynika z braku czasu, wpadnięcie w słoiki, tudzież generalnego sprzątanie domu. Czasami tak mam, że zamykam się w sobie jak ślimak. Spacerując polną drogą z naszymi zwierzętami zastanawiam się czy jest mi to potrzebne - afiszować się publicznie z moim życiem.

Jest taki dzień na styku lata i jesieni, kiedy zakładasz ciepłe skarpetki i niebieską polarową kamizelkę. Parzysz poranną kawę, a za oknem jeszcze ciemno. Pod wieczór kwadrans na ósma mówisz o matko już ciemno, a będzie jeszcze gorzej.

Zapragnęło mi się  spaceru, takiego bez celu, piaszczystą drogą, która przypomina mi moje dzieciństwo spędzane na wsi u babci Wiktorii, mamy mojej mamy. Popatrzyłam na Kudełka, a on zrozumiał mnie bez słów. Pomachał radośnie ogonem i był już przy drzwiach.

"Zaangażowanie jest tam, gdzie czujemy, że chcemy, a poświęcenie tam, gdzie musimy. Jedno słowo czyni różnicę - zmienia podejście i optykę. Zaangażowanie jest tam gdzie jest pasja, a pasja rodzi profesjonalizm." Te mądre słowa nie są moje, zacytowałam je z książki Jacka Walkiewicza, którego czasami podczytuję.

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego jednym ludziom się udaje a drugim nie? Ja bardzo często, szczególnie tu, mieszkając na wsi zastanawiałam się dlaczego jedne wsie, tak jak np. Żywkowo działają prężnie a inne nie. I w końcu dlaczego ludzie stale mówią, że w ich miejscu zamieszkania się nic nie dzieje, a kiedy się dzieje wcale w tym nie uczestniczą?

Wczoraj w dziewiątą rocznicę śmierci zapaliłam świeczkę człowiekowi, którego  nie znałam osobiście. Pojechałam na cmentarz, bo mimo, że go nie znałam, bardzo dużo o nim słyszałam. Żyje we wspomnieniach osób które go kochają.

Na blogu Olgi przeczytałam "Najlepszy sposób osiągnięcia szczęścia to rozsiewanie go wokół siebie". Osiadając na wsi mogliśmy zamknąć się w czterech  ścianach, jednak wybraliśmy inną drogę.  Nasz dom jest otwarty dla ludzi pogodnych i życzliwych.

Tytuł jest oczywiście bardzo przewrotny, bo fotografa  gazety wcale u nas nie było. Marek Biernat przysłał parę zdjęć z naszego domu, na które tak naprawdę nie było za wiele czasu i  pomyślałam sobie, że są równie dobre jak tamtejszej gazety :-) Zapraszam do oglądania

Po sześciu latach od tamtego krótkiego spotkania na wernisażu, dochodzę do wniosku, że Marek dalej ma ten sam uśmiech i błyszczące oczy kiedy mówi o fotografii. Dzieli nas bardzo dużo, ja pstrykam zdjęcia, on robi je świadomie. On ma kilka obiektywów z górnej półki, ja średniej klasy aparat, którego tak naprawdę nie znam.

Na chwilę cofnijmy się w czasie. Jest początek maja 2011 roku, biblioteka w Oliwie, wernisaż fotografii Marka Biernata.  Mimo że się nie znaliśmy, jedną rzecz mieliśmy  wspólną. Ja zaczęłam interesować się fotografią i to był moja  pierwsza wystawa w której uczestniczyłam, Marek Biernat po raz pierwszy publicznie pokazał  swoje zdjęcia. Wystawa, którą jak później się okazało zorganizowała żona, miała tytuł "Męska rzecz być daleko".

Organizacją wyprawy do pana Marka zajmował się Wojtek. W pierwszej wersji mieliśmy jechać na dwa lub nawet trzy samochody. W ostatniej chwili u Patryków zmieniły się plany i najmniej zainteresowany zakupami Patryk postanowił też jechać, zabierając wszystkich siedmioosobowym sprinterem. No cóż pierwszy raz jechałam sprinterem.

Wychodzę na podwórko w koszuli nocnej z kubkiem czarnej kawy a tu taki widok. Osiem bocianów, 6 na dachu obory i 2 w gnieździe. One tak mają, że przed wylotem spotykają się na pogawędkę. Widocznie opracowują trasę :-).

Miniony weekend upłynął nam na gościach. W niedzielę do obiadu zasiadło 11 osób. Przez chwilę wpadłam w panikę, bo przestraszyłam się, że zabraknie nam talerzy. I tak na listę rzeczy do kupienia trafił serwis obiadowy na 12 osób. Tak,  mamy taką listę rzeczy które trzeba kupić w przyszłości. Czym dłużej tu mieszkamy, lista zakupowa robi się coraz dłuższa.

Mieszkamy tu od roku i prześladuje mnie myśl, że nasze miasteczko jest jakby omijane przez turystów. Nie wiem skąd taka myśl, może podyktowana jest własnymi doświadczeniami.  Kiedy jeździłam z aparatem po Polsce odwiedziłam Lidzbark Warmiński, Ornetę, Bisztynek, Świętą Lipkę, a ominęłam Górowo Iławeckie, a przecież Górowo od Lidzbarka jest rzut beretem.

Pomysł od początku do końca był Wojtka. Tak, jestem z niego dumna, bo robi piękne rzeczy, a do tego nie jest malkontentem, któremu w dalszym ciągu chce się coś zrobić. Tą niespotykaną cechę charakteru cenię sobie bardzo u wszystkich ludzi, nie tylko u niego. Przecież najprościej usiąść w fotelu i wytykać, że nic się nie dzieje, że nic się nie robi. Przypiąć komuś łatkę, skrytykować.

Właśnie zasiadaliśmy do niedzielnego obiadu z Dorotką i Przemkiem oraz moim synem, kiedy wrócił mój brat z kościoła. - To dla ciebie - powiedział kładąc na blacie mojego warsztaciku obrazek Matki Boskiej Gierzwałdzkiej.

Mieszkam na końcu świata już ponad rok. Nie żałuję mojej decyzji, za żadne skarby nie wróciłbym do wielkiego miasta nad brzegiem zimnego morza. Jeśli muszę tam być, na szczęście rzadko, to gdy załatwię swoje sprawy zmykam przytłoczony wszechobecnym betonem, naporem ciżby, decybelowym smogiem.

Ostatnio w domu pod bocianem  zrobiło się  gwarno. Uwielbiam te soboty pełne ludzi.  Siedzenie gości w kuchni kiedy przygotowuję posiłek. Lubię też tą niesamowitą niedzielną ciszę, przerywaną cichym tykaniem starego zegara. Bo wszystko ma swój czas, jest czas na łowienie ryb, jest czas na suszenie sieci.

Zabrakło mi polotu w przygotowywaniu serów na sobotnie spotkanie. Zrobiłam z suszonymi pomidorami i czosnkiem, z mieszanką ziół, wędzoną papryka, żurawiną, słonecznikiem i koprem. Na słodko będzie z konfiturą, o smaku chałwy i kuleczki z niespodzianką. Jeden  jest  już w solance inne czekają na kąpiel w solance.

Ostatnią moją pracą przed porzuceniem miasta była praca w prywatnej przychodni. Starzy czytelnicy wiedzą, że wprost ją uwielbiałam, a ponieważ uwielbiałam to spędzałam w niej całe dnie. No, będę uczciwa, nie tylko, że ją tak bardzo lubiłam, robiłam to też dla pieniędzy :-)

Przedwczoraj, kiedy jeździliśmy ze Sławkami po okolicy w poszukiwaniu domu, zadzwoniła Agnieszka z propozycją pracy. Agnieszkę poznałam całkiem niedawno. Podczas pierwszego naszego spotkania opowiadała jak zarabia pieniądze. Rzuciłam wtedy mimochodem, że chętnie pojechałabym z nią. A więc Agnieszka zadzwoniła w poniedziałek i zaproponowała wyjazd do Francji na dwa tygodnie na zbiór winogron.

Macie tak czasami, że przytrafiają  się wam jakieś  rzeczy, a potem jest jak z kostkami domina? Sytuacja tworzy kolejną, taki splot różnych zdarzeń. Tamta sobota 15 lipca właśnie taka była.

Zanim wrócę do serów i zacznę wspominać jeden z piękniejszy weekendów,  napiszę o swoim postanowieniu. Będąc w pewnym, powiedzmy dojrzałym wieku, można machnąć na swoje życie   ręką. Nic mnie już nie czeka więc po co się starać. Płynąć z prądem, żyć w stagnacji i niczego się nie uczyć, a najlepiej kupić sobie trumnę i czekać na ostateczność. Można też stale narzekać i zwalać całą winę na wszystkich dookoła a w samym sobie widzieć bohatera.

Od poniedziałku do piątku  przerobiłam 70 litrów mleka. Stworzyłam 14 smaków sera. Zdjęcia nie porywają, ale zostały zrobione tuż po ich pokrojeniu, a przed wyniesieniem do ogrodu. O tym które były najlepsze i  "serowej sobocie" następnym razem jak rozjadą się goście do domu

Nie znalazłam czasu żeby zrobić zdjęcia serom, ale proszę mi wierzyć, zrobiłam ich tyle, że wypełniają prawie całą lodówkę. Są różne: z suszonymi pomidorami, czosnkiem, miętą, oregano, bazylią, tymiankiem, słonecznikiem, papryką, czarnuszką, goją i orzechami. Nie wiem które będą smakowały najbardziej, dowiem się jutro. Sama jestem ciekawa smaku tych serów. Część pływa jeszcze w solance.

Czy dzisiaj będzie o zupie?                                 o takiej zwykłej botwince zerwanej o poranku w warzywniaku?

Miałam dzisiaj w planach pisać o zakupach i o pani Justynie, która pracuje na dziale mięsnym w naszym miasteczku. Jednak kiedy przeczytałam komentarz Beaty z Warszawy, postanowiłam napisać o swoich przywarach i nieustającej walce z nimi.

Na wsi zawsze się coś dzieje, tak jak filmie Jakimowskiego "Sztuczki". Wieczorem wracamy  z Wojtkiem od Janusza i Hedi, a tu na drodze taka sytuacja.

Dzisiejsza notka  nie będzie wakacyjnym wpisem. Nie, nie, nic złego się nie wydarzyło, ot takie szukanie odpowiedzi na pytania, które od czasu do czasu do mnie wracają. A wracają wtedy, kiedy przeczytam coś w internecie, a dokładniej komentarze umieszczane pod artykułami  czy zdjęciami  kogoś znanego.

Weekendy w domu pod bocianem przeznaczone są dla gości, tak też było  wczoraj. Tak też będzie w nadchodzący weekend. I tu są w nas takie dwie sprzeczności, bo  wyprowadziliśmy się na Warmię na koniec świata z dala od ludzi i zgiełku miasta, a z drugiej strony lubimy ludzi, lubimy z nimi rozmawiać i lubimy kiedy nas odwiedzają.

Zacznę od tego, że uwielbiam  sery. Już samo kosztowanie, odkrywanie nowych smaków daje mi ogromną przyjemność. Tego rozkoszowania się smakiem serów  nauczył mnie  Jacek Walkiewicz, człowiek którego nie znam osobiście.

Dzisiaj same dobre nowiny, i ani jednej złej :-) Pierwsza niespodzianka. O poranku, o bardzo nieprzyzwoitej godzinie, o takiej kiedy to ja jeszcze smacznie śpię , zaś Wojtek jest już po kawie, Kot Bob  przyszedł pod sam dom.

Praca skończona, ale nie jestem z niej zadowolona. Niby robiłam tymi samymi preparatami co Maryjki i Ikony, starałam się bardzo. Nie wyszło, nie udało się. Plastry drewna puszczały soki, zabarwiały białą kartkę. Te na zdjęciu, to dwie najlepsze prace, tym złych nie sfotografowałam, żeby się nie wpaść w jeszcze większą depresję.

Teoretycznie nie pracuję zawodowo, więc powinnam mieć  więcej wolnego czasu, lecz bywa z tym różnie. Czasami jest taki natłok rzeczy do wykonania i co wtedy? I wtedy brakuje mi go na gotowanie.

Proszę wycieczki, proszę  teraz o chwilkę uwagi. Proszę schować do torebek cukierki, paluszki i batoniki, nie wyrzucać papierków gdzie popadnie. Jeśli ktoś potrzebuje do toalety, proszę teraz, bo później nie będzie gdzie :-)

Wczoraj przez krótki moment pomyślałam, że pęknę, że nie dam rady przygotować jakiegokolwiek posta na dzisiejszy poranek. Po całodniowej wycieczce, najzwyklej na świecie mi się nie chciało. Grażyna obiecywałaś sobie przez miesiąc  codziennie publikować posta, czym samym ucząc się systematyczności- karciłam siebie w duchu. Kombinuj dziewczyno, bo przegrasz z sama z sobą.

Przepisów na syrop z kwiatów czarnego bzu i czerwonej koniczyny jest bardzo dużo. Każda osoba umieszczająca przepis  uważa, że jego jest najlepszy :-). Syropy robiłam pierwszy raz i dlatego wypośrodkowałam przepisy innych.  Nie twierdzę, że zrobiłam najlepiej :-)

Końcówka czerwca nie jest dla nas łaskawa. Pada deszcz i wieje dość silny wiatr. Wczorajsza pogoda wprowadziła mnie w nostalgiczny nastrój. Dnia 23 czerwca  zeszłego roku ruszył remont naszego wymarzonego domu na wsi. Pogoda była podobna, początek czerwca upały, początek lipca monsunowe deszcze i wiatry, a my w namiocie na górce.

Pisałam wam już o Bobie, nowym kocie, który pojawił się w domu pod bocianem. Przychodzi codziennie, coraz odważniej podchodzi pod dom. Obawia się jedynie Kudła. Kiedy Bob go zobaczy ucieka gdzie pieprz rośnie.

Odkąd moja prawa ręka zaniemogła wróciłam po rozum do głowy.  Człowiek nie  żyje tylko po to aby remontować i uprawiać warzywniak. Cieszy mnie bardzo nasz warzywniak, ale jeśli zachoruję, to nawet ekologiczne warzywa nie pomogą. Wiem, wiem, mówiłyście, no ale człek ze mnie uparty, uczący się na własnych błędach, a nie na cudzych.

Nie, to nie Toskania :-) to jedna z dróg, która prowadzi  ze wsi do naszego domu na koloni. Droga wije się jak wstążka pomiędzy położonymi na pagórkach uprawnymi polami. Część tej pięknej drogi wyłożona jest brukiem. Moim samochodem przejezdna jest w upalne bezdeszczowe lato. Jesienią czy też zimą sprosta jej tylko auto terenowe lub traktor.

Lubię fotografować swoje codzienne życie, a ponieważ prawa ręka w dalszym ciągu nie jest sprawna mam więcej czasu na pstrykanie. Gotowanie towarzyszy kobiecie od zawsze. Kiedy mieszkałam jeszcze z rodzicami, gotowała moja mama. To był luksus, wracało się z pracy a obiad był już ugotowany. Potem wyprowadziłam się do samodzielnego mieszkania i wpadłam w wir pracy zawodowej. Posiłki robiłam na szybko, bywało, że z półproduktów.

Każde miasteczko ma swoje dni, miało też i nasze. Dobrych kilka lat temu w trójmieście, uczęszczałam na tego typu imprezy. Chyba najmilej wspominam koncert zespołu Dżem w 2007r. na dni Pruszcza Gdańskiego.

Znudziło Wam się nasze podwórko? Jeśli nie, to zapraszam do oglądania. Zdjęcia z porannego sobotniego wybiegu  naszych kotów i psa.

Jakiś czas temu organizowaliśmy ognisko. Joanna z drugiego krańca naszej wsi, jak określiła ją jej córka - czarodziejka w kuchni, przyniosła parę swoich specjałów. Kiedy posmarowałam chleb smalcem nawet do głowy mi nie przyszło, że jest on z fasoli.

Pijąc poranną kawę zobaczyłam film umieszczony  przez Beatę na Fb. Tutaj można go zobaczyć Oglądając go ruszyła lawina wspomnień. 21 listopada 2011 roku na starym blogu napisałam tekst

Ostatnio udało nam się zobaczyć dwa  filmy, o których chciałabym wam opowiedzieć. Pierwszy z nich oglądałam przedwczoraj - "Bractwo Bang Bang". Film na faktach autentycznych, historia czterech fotografów wojennych.  Fotografia jest moją największą pasją, niestety lekko przykurzoną z powodu życiowych zmian. Film warty zobaczenia nie tylko dla  ludzi robiących zdjęcia.

Napisał do nas Pan Tomasz, wnuk starszej Pani, która sprzedała nam dom. Pozwalam sobie zacytować z drobnymi skrótami:

O poranku, jeszcze w koszuli nocnej, z kubkiem czarnej kawy siadam na schodach domu. Lubię te moje poranki. Bez pośpiechu, ponaglań, obowiązków.  Wczoraj byliśmy na wycieczce po okolicy, ale ja gapa nie sprawdziłam, że aparat nie ma karty pamięci.

Rok temu z powodu remontu nie mieliśmy czasu ani ochoty aby pozwiedzać okolicę, a jest ona naprawdę przepiękna. Wiele rejonów w Polsce zwiedziłem, ale Natangia, lub jak kto woli północna Warmia, jest unikatowa.

Od czasu do czasu Wojtek podpytuję się mnie czy obraziłam się na bloga. Nie, odpowiadam, pochłonęli mnie realni ludzie i Warmia. Co jakiś czas odwiedzają nas Dorota z Jurkiem. Chcąc ich zachęcić to tego skrawka pięknej ziemi jeździmy na wycieczki po okolicy.

Drzewa z których je zrobiono sadzono w epoce napoleońskiej albo wcześniej. Ścięto je w latach trzydziestych zeszłego wieku, zbudowano z nich stodołę. Palone słońcem, spłukiwane deszcze, zmrażane w zimie, przetrwały prawie sto lat, aż zburzono starą stodołę.

Wczoraj Wojtek napisał wpis rocznicowy. Tak, pod tym względem z Wojtkiem dobraliśmy się idealnie, oboje jesteśmy bardzo refleksyjni. Lubimy patrzeć w przeszłość, oceniać czas miniony.

Za parę dni minie rok odkąd mieszkamy na stałe w naszym siedlisku. Graszka zakotwiczyła tu 4 czerwca, ja zaś tydzień później. Skłania to nas do podsumowań. Ile udało się osiągnąć, gdzie polegliśmy, oraz do odpowiedzi na najważniejsze pytanie: czy to był słuszny krok – porzucenie wielkiego miasta i zamieszkanie na wsi, na krańcu świata.

Od jakiegoś czasu wypuszczamy nasze koty. Najodważniejsza Księżniczka Ruru zwana Haną zaczęła sama sobie otwierać drzwi, tą ciekawość świata zapewne ma po swojej matce chrzestnej :-) Potem był Kiler. Kilerowi wolności pozazdrościła Księżniczka Mimi.  Dzisiaj Franciszka zapragnęła zobaczyć jak jest poza domem.

Rozważam zamknięcie bloga, ale zanim decyzje zapadną, wiedząc że wszyscy nasi znajomi nie mają konto na FB Dom pod bocianem z lotu ptaka. Dopiero teraz gdy zobaczyłam to z innej perspektywy, widzę jak duży jest nasz warzywniak. Tak, jestem z siebie dumna :-) Sławku dziękuję Miłego oglądania https://www.youtube.com/watch?v=rW2F8E4-BBA

W minionym tygodniu wydarzyło się bardzo dużo rzeczy pozytywnych, może dlatego umknął mi tak szybko. W środę zostałam zaproszona do górowskiego przedszkola. Dlaczego przedszkole zapytacie, ano pani przedszkolanka powiedziała, że wiele znanych i cenionych ludzi w miasteczku czytało dzieciom książki,  były też w bibliotekach, ale nie miały okazji jeszcze poznać bezpośrednio autora jakiejkolwiek książki.

Obydwoje bardzo lubimy ludzi. Bardzo się cieszymy kiedy ktoś chce nas odwiedzić. Lubimy bezpośrednie spotkania, uwielbiamy słuchać i poznawać ludzkie historie. Naszym założeniem jest prowadzenie domu otwartego, pełnego gwaru i fajnych ludzi. Lecz jest parę rzeczy o których musicie wiedzieć.

Miałam dzisiaj napisać o wizycie w przedszkolu, o uprzejmości pana Szymona ze składu budowlanego i pani Justynie ze sklepu spożywczego, ale to będzie innym razem.

Piękny się zrobił świat zewnętrzny, tak piękny, że aż bolą oczy od patrzenia. Siedlisko zaliściło i zakwieciło się, wygląda jak tropikalna wyspa pośród pofalowanego natangijskiego oceanu. Królują wszelkie odmiany młodej, jasnej zieleni, obficie skropionej żółcią, czerwienią i kredowo białą bielą. Kontrastuje z tym rozpasaniem chromatycznym niebieska kopuła, tylko czasami upstrzona kłębuszkami waty.

Widok z ganku na podwórko

Agnieszka przywitała nas na podwórku. Niewysoka, szczupła kobieta w średnim wieku, o pięknych kruczoczarnych włosach. Chwilę staliśmy przed domem czekając na jej męża. - Dom jest w remoncie, także się nie przestraszcie - powiedziała kiedy przywitaliśmy się z Przemkiem i wchodziliśmy do środka.

Rodowitym mieszkańcom wsi trudno jest zrozumieć tych, którzy porzucają wygodne życie w wielkich miastach i osiadają na wsi. Zwą ich aliantami, warszawiakami, niejednokrotnie dziwakami. No bo jakże to tak, porzucić super posadę w korporacji, sprzedać wypasione mieszkanie, zrezygnować z miejskich rozrywek, jednym słowem zrezygnować z wygodnego życia. Przecież od zawsze uciekało się ze wsi do miasta.

Obok naszego domu wznosi się niewielka górka. To na niej rok temu, jak zaczynał się remont, rozbiliśmy nasz obóz. Rozciąga się z niej przepiękny widok na okolice. Pagórki, stawy, siedliska i górowski las, zza którego wystają wieże kościoła i cerkwi. Niestety patrząc z okien domu owa górka zasłania nam widok. Postanowiliśmy więc ją zalesić.

Mieliśmy dzisiaj gości z Trójmiasta, którzy szukają tutaj domu weekendowego. Na krótką chwilę wróciliśmy do wspomnień z zeszłego roku, do mieszkania w namiocie na górce, a później w stodole. Fajnie  się wspomina ale nie chciałabym przeżywać tego ponownie.

Zapewne jesteście ciekawi kto przybył na mój apel. Życie stale mnie zaskakuje i dobrze. Gdzieś w skrytości ducha liczyłam, że przybędą znajomi, którzy spędzili u nas beztroskie dni. Pomyliłam się.

Dzisiaj dla psychicznej równowagi napiszę  o małych i większych radościach, które mnie spotkały. Wojtek stara się jak może, żeby mój nastrój po utracie Edwarda wrócił do normy. Skończył stronę, o którą prosiłam od dawna . Tutaj można ją zobaczyć 

To nie był zwykły kogut, to był Edward. Opiekowałam się nim przez rok. To ja wysprzątałam i poprawiłam mu kurnik, bo broczył w gównie. Uporządkowanie  kurnika, który przez lata nie był sprzątany nie należało do przyjemności, ale zrobiłam to bo nie tylko człowiek powinien godnie żyć.

Podczas pracy z Mateuszem opowiedziałam mu o kłopotach z rozbiórka walącej się starej stodoły. Najpierw musieliśmy poczekać na przypływ gotówki. Gdy mieliśmy już środki, pracownicy, którzy podjęli się jej rozbiórki nie pojawili się. Teraz po fakcie, wiem, że nie powinnam z nim o tym rozmawiać, niechby stała sobie dalej, aż mocniejszy wiatr dokończyłby jej żywota.

Przy wjeździe na naszą posesję rośnie posadzone  przez męża starszej pani drzewo owocowe . Widzę je z okna naszej jadalni. Kiedy siadamy do posiłków  lubię na nie patrzeć. Wystarczyło dwa dni ciepła, a ono mieni się pięknymi kolorami jasnego różu. Kwitnące drzewa i krzewy to coś na co mogłabym patrzeć godzinami. Tak, ta wiosna która już dawno zagościła w Gdańsku, dopiero teraz dotarła do nas.

Są ludzie, którzy jak ryba w wodzie czują się na scenie, których wystąpienia, prelekcje nie stresują. Ja do nich nie należę. Jednak mimo ogromnego stresu i wczorajszych łez wzruszenia, których nie potrafiłam powstrzymać, myślę sobie, że jestem szczęśliwą kobietą, że dane mi było to wszystko przeżyć, bo nade wszystko kocham smakować życie, a ono przecież serwuje różne dawki emocji.

To był dobry dzień. Mimo zmęczenia jestem z niego zadowolona. Janusz, którego poznaliśmy jakiś czas temu, pomógł nam załatwić pracownika.  Wojtek pojechał po niego o 8 rano do miasteczka. Rozmawiałam z nim dziesięć minut, i tyle mi wystarczyło, żeby stwierdzić, że to pracowity i wartościowy człowiek.

Właściwie nie powinnam pokazywać to co tworzę gdzieś  pomiędzy ogarnianiem warzywniaka a tworzeniem sadu, ale obiecałam Hanie.

Dzisiaj podczas śniadania rozmawialiśmy z Wojtkiem na temat ziemi i jej zagospodarowywania. - Kopiesz się z tirem, chcesz koniecznie go przestawić, i złościsz się, że on ani drgnie. No tak, po raz kolejny doprowadziłam się do takiego stanu, że płaczę ze zmęczenia i niemocy.