Okiem Graszki

 

 Chcąc uniknąć przedświątecznego tłoku na Górowskim targu, wybrałam się po ryby w zeszłym tygodniu - w czwartek. Decyzja była słuszna - targ świecił pustkami. 

 Grudzień, to nie tylko święta, to także moje urodziny- do których pozostało kilka dni.   Mówię  o tym ponieważ, to będą moje ostatnie urodziny - tak postanowiłam. Zatrzymuję się w czasie i od tego roku stale mam 55 lat - i ani roku więcej. Dwie piątki to piękna cyfra :-)

 Zimową porą otwieram oczy około 8 rano. Wojtek  już dawno jest po kawie i prasówce. Wyborcza - to gazeta, którą prenumeruje. Nieco później podczas wspólnego śniadania- opowie mi co wyczytał. 

 Podobno można wszystko -jeśli ma się motywację.

 I trochę pracowni. Zapraszam na film. Kliknij Tutaj 

 Ponieważ  zawiesiłam  konto na FB, zawsze proszę Wojtka żeby wrzucił  tekst napisany na blogu.  Wiąże się to z pewnymi trudnościami.  Osobie, która na FB zostawi komentarz -  nie mogę  odpisać.   Skoro nie mogę tam- mogę tu :-)

 czyli jak urządzić tanie święta :-)

 Tradycyjnie o wielu rzeczach zapomniałam, tradycyjnie się zdenerwowałam, ale temat dla mnie jest na tyle ważny, że niech idzie w świat  Zapraszam na filmik. Kliknij tutaj  

 Co nam dzisiaj przyniesiesz- pytam siebie, patrząc w tarasowe okno, które wcale nie jest tarasowym :-).

 Przez krótką chwilę  serce otuliłam smutkiem. Nawet przez moment pomyślałam, że może powinnam wymazać z kalendarza święta. 

 Kliknij Tutaj. Zapraszam 

 Zapraszam na filmik. Kliknij TUTAJ

 Zapraszam na filmik. Kliknij TUTAJ 

 Anie zwaną Panterą znam od lat z wirtualnego świata. Czytałam jej bloga, nie zawsze komentowałam.  Na jakiś czas Ania zamilkła. Byłam cierpliwa, wiedziałam, że wróci.  I wróciła z nowym blogiem. Nawet zastanawiałam się przez moment czy i ja nie powinnam tak zrobić.  Dzisiaj rano, Ania opublikowała tekst. Czytając go, zastanawiałam się czy Ania siedziała  w mojej głowie, bo napisała tekst bardzo mi bliski.  https://dezinformacjeikonfabulacje.blogspot.com/2020/11/badzcie-dla-siebie-nawzajem-dobrzy.html Miłej lektury. 

 W niedzielne popołudnie, zapraszam was do pracowni :-) Linki do wspomnianych osób:  Ceramika  https://www.facebook.com/Stary-Dom-Pracownia-Artystyczna-110168473815756 i do Ewy  https://www.facebook.com/EwaFrackiewiczFineArt

 Ala  z Warszawy zapytała mnie  czy mam wpływ na teksty Wojtka i jak  żyje się z pisarzem? Wspominając coś o żonach żyjących w cieniu męża, mających duży wpływ na jego sukces. 

 W poniedziałkowy poranek otulona ciepłym szlafrokiem, z kubkiem czarnej kawy, otwieram laptopa i czytam posty koleżanek - aż trzy dziewczyny napisały o jesieni. 

 Witajcie kochani. Troszkę mnie tu i tam nie było. 

 Wojtek zrobił nową klapę na strych. Jest ona na zawiasach z otworem dla kotów. Futrzaki w zimę będą miały większą przestrzeń do harcowania. My pozbędziemy się myszy, które na zimę pakują się z walizkami na strych. 

17 września minęły cztery lata, odkąd wprowadziliśmy się do domu po remoncie, który trwał 4 miesiące i w cale nie był jeszcze skończony.  W tym dniu opuściliśmy nasz rozbity w stodole namiot, który przez ten czas był naszym domem. 

Kiedy dzisiaj przy śniadaniu Wojtek powiedział, że jest środa, byłam zaskoczona, że to już środek tygodnia. Latem  dni mijają nie wiadomo kiedy, za to zimą ciągną się w nieskończoność. W tym roku postanowiłam zimą  nie poddawać się depresji, zobaczymy. 

 Tekst obrazkowy. Wybaczcie jakość zdjęć, bo one z kalkulatora :-)

Odważyłam się upiec ciasto dla jutrzejszych gości. I stał się cud: ciasto ze śliwkami nawet wyszło. Mimo, że w przepisie trzeba było dodać łyżeczkę sody.  Nie dodałam, bo nie miałam, a sklep nie jest za rogiem. 

Dzisiaj musiałam zmienić swoją poranną rutynę. Coco nie chciała poczekać, a Wojtka rano bolała noga. Na piżamę ubrałam szlafrok i zielony bezrękawnik. Na bose stopy wciągnęłam kalosze koloru kubraczka i poszłam z psami w pola. 

 Zapraszam na króciutki filmik  Kliknij tutaj

 Nie zawsze chce się coś napisać. 

 Robiąc miejsce na kolejne słoiki, zauważyłam, że jeden słoik z bobem  nie zamknął się.

Cofnijmy się na moment do roku 2016. Lato. Remont naszego domu trwa w najlepsze, angażuje wszystkie nasze myśli. Pieniądze znikają jak śnieg w wiosennym słońcu. Ledwie zipiemy, zmęczeni niedogodnościami  związanymi z remontem.   Nie mamy warunków na przyjmowanie gości.

 Lubię wrzesień. Jest ciepło ale nie upalnie. 

 Już bardzo dawno nie zapraszałam was do stołu. 

Dobrze było pojechać, dobrze było wrócić.  Podczas podróży do Ełku różnymi środkami transportu, towarzyszyła mi refleksja, że nie  żyję w szklanej kuli i świat poza naszym siedliskiem i miasteczkiem istnieje. I dobrze. 

Wczorajszy dzień był trudny.  Po raz kolejny uświadomiłam sobie, że niemiecki psychiatra miał rację twierdząc, że nie ma faktów, są tylko interpretacje. Jedno zdarzenie, a każdy inaczej je poczuje, każdy inaczej o nim opowie. 

 W końcu znalazłam czas na zrobienie zdjęć swoich prac. Teraz tylko Wojtek musi znaleźć  czas, na wrzucenie do sklepu. Ot, takie wspólne działanie :-) 

Sierpień to jeżówki, hortensje i słoneczniki ozdobne. To prace na polu i puste bocianie gniazdo. Sierpień to pierwsze przetwory z własnych warzyw. Pierwszy nastawiany zakwas z buraków. Lubię sierpień.

 Ogród mamy zarośnięty, warzywnik zarośnięty, a nam nic się nie chce robić. 

 Jakiś czas temu publikowałam  kanały które oglądam na YT.  Dzisiaj dalsza część. 

 Pierwszy weekend "Galeryjki na strychu" za mną. 

 Szukając na blogu potrzebnych treści,  trafiłam na wpis o przyjaźni - popełniony 2017 roku. 

 Zapraszam na filmik. Kliknij TUTAJ 

Długo patrzyłam  na  piękną, zgrabną  kobietę, ubraną w krótką sukienkę w kolorze rdzy.  Stała na tle białego domu i czekała, aż nasze auto zniknie za zakrętem. Kosmyki  ciemnych włosów, muskane letnim wiatrem na chwilę zasłaniały jej młodą twarz. Chwyciła je w palce prawej ręki i założyła za ucho.  - Tańcząca z Wilkami- powiedziałam bardziej do siebie aniżeli do Wojtka. 

Lubię siadać latem o poranku z kubkiem czarnej kawy na schodach domu. Zwierzęta mnie nie opuszczają. Po krótkiej chwili  wysypują się z domu jak z worka, w którym nagle zrobiła się dziura. 

Wczoraj, późnym wieczorem zadzwoniła znajoma. - Nie masz jakiegoś anioła, mogłabym kupić w Gdyni, ale wolę wyjątkowego od Ciebie No, miód na moją duszę, oby więcej takich dobrych wiadomości  Kolejne dobre wiadomości w filmiku. Kliknij TUTAJ 

Myśl o zorganizowaniu oficjalnego  otwarcia "Galeryjki na strychu" powraca  jak bumerang.  - Zadzwoń, może tym razem będą mieli dla Ciebie czas - podpowiadał  głos w  głowie.  Zachowaniem jednych, chcesz karać innych- odpowiadałam  sama sobie. 

W sobotę piekę drożdżówkę. Jeśli masz ochotę, to zapraszam :-)

Drogi czytelniku, jeśli jesteś gdzieś blisko to zapraszam do mojej "Galerii na Strychu"

Wcześniej był filmik, teraz zdjęcia Wojtka z wczorajszej wycieczki do Tłokowa.

Bez przygotowania, bez reżyserii ot tak spontanicznie. Moje filmiki zawsze takie będą, więc jeśli ktoś nie lubi amatorszczyzny, to lepiej żeby ich nie oglądał:-)  Jeżeli ci to nie przeszkadza, to zapraszam  do Tłokowa, do  Rafała Aleksandra Mikułowskiego .   

Zapraszam na filmik. Kliknij TUTAJ 

Zapraszam na filmik. Kliknij TUTAJ

Gdyby żyła, miałaby wczoraj imieniny. Gdyby żyła, zapewne gnałabym z łakociami, na które ona sama nigdy by sobie nie pozwoliła. Teraz mogę zapalić świeczkę i postawić kwiaty przy jej zdjęciu.

 Kilka lat temu Gabrysia napisała:  "wiem, wiem.... nie masz jeszcze piekarnika, ale przepis jest prosty, a ty Grażynko lubisz drożdżówkę". Cztery lata temu nie mieliśmy niczego. Ani piekarnika, ani lodówki, a talerze pobiły się kiedy mieszkaliśmy na górce.

Wakacje cały czas trwają. Nie wiem czy to dobrze, czy to źle - czas pokaże. Widoki z porannego spaceru z psami :-)

I stało się to dzisiaj, nawet nie wiemy kiedy. Nagle gniazdo bocianie zrobiło  się puste. Kilka dni wcześniej młode boćki skakały, machały skrzydłami, aż w końcu dzisiaj poleciały w swój pierwszy lot -ten bliski, na pola sąsiadów.

W poniedziałkowy poranek w Domu pod Bocianem zapanowała cisza, tak głęboka,  że słychać było przelatującą  muchę i myśli kłębiące się w głowie.  "Bo wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem". Cytat z Księgi Koheleta. 

Kiedyś  sery robiłam częściej. Teraz - tylko wtedy  kiedy spodziewamy się gości. O ile z kotami mogę dojść do porozumienia, żeby nie wchodziły tam gdzie robię sery, tak z muchami jest już gorzej, szczególnie  latem.

Lubię ten czas, zaraz po obiedzie, szczególnie teraz, w środku upalnego lata. Po skończonym posiłku Wojtek idzie pod brzozę, gdzie na paletach leżą stare materace. Odpoczywa od kieratu, który męczy jego oczy. Czyta książkę, przegląda wieści w Internecie. Ja w tym czasie krzątam się  po kuchni.

                                                                     zdjęcie Wojtka Od kilku dni inaczej zaczynam dzień. Nie włączam laptopa, nie śledzę moich znajomych z FB. Usunęłam prywatne konto Grażyna Wolańska. Jakkolwiek to zabrzmi - to pozwalam sobie przeżyć  żałobę i usunięcie konta ma mi w tym pomóc.  Czy tam wrócę? Nie wiem, może.

Lubię. Oglądam dużo. Z  całej plejady różnego  kina poleciłabym trzy, niedawno oglądane. Zaznaczę, że nie są to filmy łatwe i przyjemne :-)

Szukając wcześniejszych zdjęć trafiłam na te, umieszczone poniżej. Zrobione 08.07. 2016 roku.

O poranku pomyślałam sobie, że filmik filmikiem, ale  zdjęcia bardziej pokazują jak zmienia się nasz świat, który tworzymy z Wojtkiem od czterech lat. Na przełomie czerwca i lipca 2016 r z domu wyprowadziła się starsza pani i zaczął się nasz dogłębny remont. W marcu 2017 ruszyłam z ogrodem.

Marzec 2017

Bardzo często w swoich postach piszę o konsekwencji decyzji. Podejmujemy je różnie. Czasami  pod wpływem impulsu, czasami po długich namysłach. Na blogu nie podejmowałam  dyskusji na temat polityki i wiary- taka była moja decyzja.

Kliknij TUTAJ 

Tekst Wojtka, a przekopiowałam go do siebie z wielu powodów. Lubię Wojtka  pisanie, lubię jego spojrzenie na życie. Losy ludzi stąd są dla mnie bardzo ważne. Nie chciałam, żeby ten tekst umknął mi na FB :-) no i chyba tyle wystarczy powodów :-)

Filmik powstał spontanicznie podczas wyjazdu na wybory Kliknij TUTAJ

Kliknij Tutaj 

Kliknij TUTAJ

Zapraszam na film. Kliknij TUTAJ 

W sobotni poranek zapraszam Was do naszego ogrodu. Idziecie ze mną na spacer? Kliknij TUTAJ 

Kliknij TUTAJ 

Prowadzę bloga już ponad 10 lat, szmat czasu. Kiedy czasami się cofam do starych tekstów, zastanawiam się, czy to było moje życie? Lista blogów, które czytałam do tej pory jest dość długa. Jedni piszą regularnie, inni sporadycznie, wielu zamilkło. Nie wiem jak wy, ale ja zżywam się emocjonalnie z autorem. Czasami tak mocno, że ostatnio do yutuberki, która przestała publikować filmiki - napisałam.

O kopaniu się z koniem Z koniem nie należy się kopać, bo koń jaki jest każdy widzi, jest silniejszy, i trzeba być niezłym kowbojem aby go okiełzać. Naparzanka kończy się w najlepszym razie zglebieniem, a w najgorszym pobytem w szpitalu, albo nawet wąchaniem kwiatków od spodu.

Wcale nie było mi do śmiechu

Zapraszam na kolejny filmik. KLIKNIJ TUTAJ  A można i tak

Zapraszam na garść refleksji po wyjściu ze sklepu :-) Kliknij TUTAJ 

Wielki kloc WOJTEK FRAGLESI WOLAŃSKI · Wielki kloc nie pamiętał kiedy się urodził. Drzewo, którego stanowił fragment, narodziło się w Wildenhoffowskich lasach za panowania pierwszego hrabiego Otto Von Schwerin, w połowie XVII wieku. W latach trzydziestych XX wieku drwale z okręgu leśnego Preußisch Eylau ścięli drzewo, i w pobliskim tartaku zrobiono z niego wielką belkę. Dwa lata później powieziono ją na kolonię wsi Hoofe, gdzie Friedrich Neumann, stolarz i cieśla zarazem, stawiał przy pomocy synów wielką stodołę, nieopodal domu, który nazwał Haus zum Sto rch. Prawie dziewięćdziesiąt lat później chyląca się ku upadkowi stodoła została rozebrana przez nowych właścicieli domu, który teraz nazywał się Domem pod Bocianem. Belka, w bólu rżnięcia, dała życie rodzeństwu kloców, których żywot większości niestety był krótki, zakończony całopaleniem w żelaznym pudle z szybą.

Czas mnie goni po piętach, bo ogród i warzywniak czekają. Dlatego kilka słów.

Sam tytuł mówi, że post będzie o wielu rzeczach. Jutro  o 20-tej kończy się licytacja św. Rity. Wszystkim osobom,  które przekonałam, że warto pomagać bardzo dziękuję. Zobaczymy jak potoczy się zbiórka, ale może w czerwcu wystawię kolejną swoją pracę. Potrzebne są straszne wielkie pieniądze. Link do licytacji  A Tutaj Mała Hania 

Gdyby nie Kasia z Markiem  zbiórka by mi umknęła. Jest tego dużo. Kiedy otwiera się strony internetowe, zawsze gdzieś, ktoś dla kogoś zbiera. Trudno pomóc wszystkim. Brzmi to zapewne bardzo okrutnie, ale życie to nie bajka usłana różami, a człowiek nie jest w stanie pomóc każdemu.

Wyobraźcie sobie, że ktoś, kogo tak na prawdę mało znacie, bierze do ręki kawałek drewna. Obraca w dłoniach, palcami rysuje kształty zamysłu. Mogę jedynie się domyślać, ile trzeba czasu, cierpliwości, żeby ze zwykłego kawałka drewna powstała rzeźba.

Jesz z nim śniadania i kolacje, pijesz kawę i rozmawiasz o zwykłej codzienności Planujesz, meblujesz, układasz wspólne życie.

Ten post układałam w nocy w głowie. Ujęcia z filmu przewijały się w mojej pamięci, przewracałam się na łóżku próbując odgonić myśli. Wstałam rano i kręcąc się po kuchni postanowiłam w swoim zaplanowanym dniu znaleźć lukę, w której mogłabym spisać myśli - tak jak za dawnych czasów.

Tekst Wojtka Dzień słońca

Zapraszam na spacer po warzywniaku. Kliknij Tutaj 

Zapraszam na poranną kawę https://www.youtube.com/watch?v=QS31O81Bd5Y

A jeszcze wczoraj tam siedziałam. To było moje ulubione  miejsce, skąd rozpościera się  najpiękniejszy widok. Miejsce dziwne. Na niewielkim wzniesieniu stare drzewa i krzewy. Kawałek fundamentu i kilka kamieni.

- A to jest Twój food forest- powiedział Wojtek, kiedy leżeliśmy w sypialni. Odwróciłam głowę  i aż wzięłam  telefon do ręki. Niemożliwe- powiedziałam.

Przyniosłam je dzisiaj z porannego spaceru z psami. Bardzo lubię  te niepozorne delikatne kwiatuszki o intensywnym zapachu. Wtedy, kiedy polubiłam to miejsce też kwitły :-)

Dzisiaj mijają cztery lata od najważniejszej decyzji naszego życia - podpisania przez Wojtka u notariusza dokumentów zakupu domu. O poranku siedliśmy z Wojtkiem, kotami i psami w dużym pokoju. Ja w fotelu z kubkiem kawy,  Wojtek na zydelku, na którym zawsze siada podczas rozpalania w kominku. Na krótką chwilę wróciliśmy do wspomnień. Do emocji których nigdy wcześniej, ale też nigdy później nie czuliśmy. To była taka mieszanka -  poczucia ulgi, ze świadomością rozpoczęcia zupełnie innego, nieznanego nam życia.

 Przepis prosty, nieskomplikowany, a takie lubię najbardziej. Pochodzi z YT  od Ani Bardowskiej.  Sałatkę zrobiłam wczoraj na kolację :-)

Zakochałam się niczym nastolatka.  Serce moje wypełniło ciepłe uczucie, którego już dawno nie czułam.

W świąteczny poranek słońce z trudem przedostawało się przez mleczne chmury. Delikatnie rozświetlało duży pokój. Kiler znalazł sobie miejsce na drewnianym blacie kawowego stolika, który stoi przy pokąsanej przez Coco Kanapie. Swoje schorowane ciało ułożył w ciepłej plamie słońca.  Wyciągnął się z zadowoleniem, spojrzał na mnie, i już po chwil zapadł w drzemkę. Źle się czuł w pierwszy dzień świąt. Było to widać w jego oczach, i sposobie jak się porusza.

Zapraszamy do naszego domu na świąteczne, sobotnie śniadanie :-) Jak zwykle pokonał mnie stres, ale tak naprawdę jakie ma to znaczenie :-) Kliknij Tutaj

I wczorajszy tekst Wojtka, podobno napisany specjalnie dla mnie - żeby uspokoić moje emocje Tak, lubię Wojtka pisanie. Nawet bardzo lubię

Jakiś czas temu wymyśliłam sobie własny kanał na YT, z powodów tylko mi znanych. Przed każdym odcinkiem układam  scenariusz.

Od pewnego czasu zbierałam w sobie emocje.  Wczoraj o poranku,  jak mała dziewczynka, zalałam się łzami. Niby opłakiwałam kanapę, którą uszkodziła Coco, ale właściwie płakałam z wielu powodów, na które nie mam tak naprawdę wpływu. Na chwilę przestałam być tą silną kobietą, która ze wszystkim sobie poradzi.

Chorowanie w czasie zarazy zupełnie zmienia perspektywę. Kiedy Wojtek zachorował, oboje spanikowaliśmy. Teraz, kiedy wszystko jest dobrze, spokojnie mogę napisać, że to była porządna lekcja od życia. Obym o niej nigdy nie zapomniała.  Refleksje które krążyły po mojej głowie- pozostawiam sobie.

Zapraszam Was na spacer po warzywniaku i sadzie, z czarnymi myślami które mnie dopadły. Mam nadzieję, że Gabinet Busola mi wybaczy skopiowanie.

Od zeszłego roku "wsiąkłam" w You Tuba. Szukając czegoś dla siebie, opanowywały mnie różne emocje, począwszy od zdziwienia, skończywszy na przerażeniu. Chyba wtedy  zrozumiałam, co miał na myśli Lem, mówiąc "że gdyby nie Internet, nie wiedziałbym ilu jest na świecie idiotów".

Jeżeli jesteście ciekawi jak spędziliśmy drugą rocznicę ślubu, i za co uwielbiam mojego męża, to zapraszam na króciutki filmik. Kliknij tutaj 

Jeżeli nie możemy panować nad rzeczywistością, to przede wszystkim należy wyciszyć umysł. Pijąc kawę zastanawiałam się o czym pozytywnym mogłabym napisać, żeby wyciszyć swój :-)

Wyjątkowa sytuacja.  Udało mi się namówić prywatnego męża na zwierzenia. Zapraszam na film - KLIKNIJ TUTAJ  A dla tych którzy nie lubią filmików tekst Wojtka podsumowujący 4 lata na wsi

Zapraszam na filmik - kliknij tutaj  I jeszcze Wojtka tekst opublikowany na fb- tak do pośmiania :-)

Chyba nikogo nie zaskoczę nie pisząc o wirusie. Już tyle osób się wypowiedziało na jego temat, że moje zdanie zostawię dla siebie. Zresztą od śledzenia złych informacji jest Wojtek. On jest bardziej odporny na stres :-).

Miało być o pikniku, a wyszło jak zwykle Zapraszam. Kliknij Tutaj 

W Oranżerii Kultury w Lidzbarku Warmińskim ósmego  marca odbyła się  wystawa „Kobiece spojrzenia”. Dziesięć artystek zaprezentowały prace: Beata Bartnikowska, Aleksandra Jarocka, Kasia Kaldowski, Vera Kobylińska, Mana Manowska, Marlena Zalewska–Markiewicz, Agnieszka Markowicz, Aga Miszczak, Agnieszka Pikus, Beata Salata. Nie będę was tutaj czarowała, pojechaliśmy na wystawę z uwagi na Verę. Chociaż kiedy wracaliśmy, Wojtek  obiecał, że to miejsce będziemy odwiedzać częściej :-) 

Czy to przypadek, że trafiłam na ten filmik? Dzisiaj sobota, więc zrób sobie kawę i posłuchaj. Warto

Ponieważ wiem, że nie wszyscy czytają komentarze pozostawiane pod postem, a tym bardziej pozostawione linki, pozwalam sobie skopiować i wkleić komentarz Pani o nicku "kobieta w pewnym wieku"

Do Basi trafiłam przez przypadek. To od niej dowiedziałam się, że 5-ty marzec jest dniem doceniania. Na małą chwilę zamarłam. Kursor stanął w miejscu. Docenić siebie? Jeszcze rok temu miałabym ogromny z tym problem i zaczęłabym zastanawiać się czy wypada mieć dobre zdanie o sobie.

Już dawno nie wracałam z miasta tak zdenerwowana, zniesmaczona i zakłopotana. Oj już dawno. Zastanawiałam się przez chwilę, czy powinnam opisywać to co mnie spotkało. Większość ludzi i tak nie zrozumie, większość powie, że się czepiam.

Podczas picia poobiedniej herbaty, przeczytałam bardzo dobry tekst, który pozwalam sobie umieścić u siebie. Jest długi ale warty przeczytania. KLIKNIJ TUTAJ 

Dzisiejszy dzień bardzo źle się dla mnie zaczął, ale pięknie kończy. Dziękuję naszym sąsiadom Ewie i Wojtkowi za okazaną pomoc. Chciałoby się zaśpiewać " jak dobrze mieć sąsiada". Może innym razem, bo dzisiaj padam ze zmęczenia i emocji. Dziękuję również Dorotce za zrobienie zaproszenia na piknik.

Mieszkając  na wsi, człowiek żyje zgodnie z porami roku, albo od wschodu do zachodu słońca. Można też od wydarzenia do wydarzenia :-).