Okiem Graszki

  Dwa dni temu zobaczyłam na profilu premiera Tuska rolkę z nauczycielkami, które poszły zawalczyć o swoje. Jedna z nich mówiła, że po dwudziestu latach pracy ma niespełna sześć tysięcy złotych. Pomyślałam — dobrze, że poszły, dobrze, że mówią o tym publicznie. Bo zawód nauczyciela jest trudny: wymaga cierpliwości, odporności i serca do młodych ludzi, którzy dziś bywają zagubieni i głośni. Praca trwa nie tylko w czasie lekcji, ale też poza nimi, z przygotowaniami i troską o uczniów.

  Ostatnio coraz częściej myślę o tym, jak różne potrafimy być — my, kobiety. Nie tylko z wyglądu czy stylu życia, ale w sposobie, w jaki wchodzimy w relacje ze światem i z innymi kobietami. W poniedziałek  odwiedziły nas dwie kobiety – Maria, którą nazywam Makową Panienką, i Małgorzata. Obie twórcze, zaangażowane, pełne życia. Rozmawiałyśmy o pasji, o tym, jak w codzienności znaleźć przestrzeń na tworzenie. I to spotkanie zostawiło we mnie coś ciepłego — przypomnienie, że kobiecość ma w sobie ogromną siłę budowania, wspierania, inspirowania.

 Po całym weekendzie poczułam, że mam dość internetu. Za dużo słów, ocen, emocji. Za dużo świata, który krzyczy. Nie oglądam wiadomości w telewizji — w naszym domu telewizor służy raczej do filmów niż do codziennego hałasu. Ale czasem ten krzyk i tak wdziera się przez ekran telefonu. Wystarczy kilka minut – komentarze, nagłówki, rozmowy, w których coraz mniej jest słuchania, a coraz więcej złości. Więc wczoraj odcięłam się. Zrobiłam sobie mały detoks. Wojtek położył się na popołudniową drzemkę — był zmęczony pisaniem swojej nowej książki, tej, na którą czekam z niecierpliwością. Wiem, jak bardzo się w nią zanurza i jak wiele serca w nią wkłada.

Wczoraj napisałam felieton o nierównościach i podatkach. O tym, że prezes NBP zarabia 115 tysięcy, a ekspedientka ledwo wiąże koniec z końcem. Nie broniłam żadnej partii – pisałam o niesprawiedliwości systemu.  Wyjątkowo opublikowałam ten post na YT zakładce "posty" A potem przyszedł  komentarze. „Nie ma pani racji.” „Tusk na wszystko się zgadza.” „Obecny rząd niszczy polskie rolnictwo.” I nagle zrozumiałam, o czym tak naprawdę chciałam napisać.

  Od rana chodzi mi po głowie taki felieton. Skoro młoda dziewczyna jak Dominika Lasota może być aktywistką i mówić w wywiadzie, że premier Tusk „mógłby sypnąć groszem dla asystentów, a nie wszystko na zbrojenia” – to pomyślałam sobie: a może i ja powinnam coś powiedzieć?

  Hejt na panią Dominikę Lasotę dotarł nawet do mnie, tu, na moją wieś, gdzie politykę coraz częściej oglądam z bezpiecznego dystansu. Zobaczyłam jej wystąpienie w Piotrkowie Trybunalskim, kiedy przerwała Donaldowi Tuskowi w pół zdania. W rękach baner z napisem „Już jeden rząd obaliliśmy” . I choć pani Dominika mówi o sprawach ważnych, to sposób, w jaki to robi, budzi we mnie raczej smutek niż podziw.

  No i stało się. Słynna kawalerka pana Jerzego, ten maleńki gdański symbol zaufania i dobrej woli, wreszcie znalazła nowy dom. Nie, nie u pana Jerzego. Nie wśród tych, którzy obiecywali mu opiekę, ciepło i „dożywotnie wsparcie”. Kawalerka trafiła… do Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Dobroczynnego. Brzmi pięknie, prawda? Prawie jak bajka o dobrym uczynku, tyle że z morałem nie dla dzieci, tylko dla dorosłych.

  Pani Dominika, która pisze do Gazety Wyborczej , opublikowała ostatnio film podsumowujący dwa lata obecnego rządu. Rocznica minęła 15 października Obejrzałam go z zainteresowaniem, bo lubię, gdy ktoś próbuje spojrzeć na rzeczywistość z dystansem, a nie przez partyjne okulary. To mnie zainspirowało, by przypomnieć sobie, że w polityce – kiedy kogoś się chwali albo gani – warto, a może nawet trzeba, starać się być obiektywnym.

  Coraz rzadziej śledzę polityczne potyczki. Kiedyś emocjonowałam się nimi bardziej, dziś częściej pochylam się nad psychologią – bo to ona pomaga zrozumieć siebie, a przez to trochę lepiej zrozumieć świat.

 Kiedyś takie komentarze potrafiły mnie naprawdę zdenerwować. Czułam się atakowana, niezrozumiana. Dziś reaguję inaczej. Dziś niektórzy ludzie już mnie nie irytują. W pewnym sensie jestem im nawet wdzięczna — bo gdyby nie oni, nie miałabym pomysłów na felietony. A tak – proszę bardzo, palce same tańczą po czarnej klawiaturze.

  Lubiłam go. Powiem więcej — to dzięki niemu zaczęłam oglądać obrady Sejmu. Nie dlatego, że nagle pokochałam politykę, ale dlatego, że pojawił się w niej ktoś, kto przypominał człowieka z krwi i kości. Nie z tektury, nie z partyjnych haseł. Z poczuciem humoru, dystansem i błyskiem w oku, który nie był cyniczny.

  Znalazłam na blogu BBM sześć prostych zasad. Brzmią banalnie, ale w praktyce są trudniejsze niż niejeden życiowy egzamin. Postanowiłam je zachować tutaj – dla Was, ale też dla siebie. Żeby wracać, kiedy znów się pogubię. 1. Zawrzyj pokój ze swoją przeszłością, by nie zatruła ci teraźniejszości Łatwo powiedzieć: „zawrzyj pokój”. Tylko jak? Przeszłość ma w sobie upór – ciągle puka do drzwi, czasem nawet wali pięścią. Zdarza się, że wieczorem, przy pracy na deskach, myśli wracają: „trzeba było inaczej, trzeba było lepiej”. Ale wtedy przypominam sobie, że tak jak deska ma swoje sęki i pęknięcia, tak i moje życie. I nie chodzi o to, by je wyrzucić, tylko wkomponować w obraz. Bardzo długie lata grzebałam w swoim dzieciństwie. I to było potrzebne – żeby zrozumieć siebie, swoje nawyki, swoje reakcje. Ale w którymś momencie trzeba powiedzieć: stop . Bo można spędzić całe życie na kozetce, pytając „dlaczego”. A przecież ważniejsze pytanie brzmi: co zrobiłam, żeby to zmienić? W pewny...

  Rano, przy kawie, przeglądając telefon, natrafiłam na wiadomość, która zmroziła mi krew w żyłach. We Wrocławiu grupa niepełnoletnich chłopaków zwabiła 23-letniego chłopaka z Ukrainy. Zgolenie głowy, nazistowskie symbole, kamera w dłoni… XXI wiek w pełnej krasie. Nie wystarczy kogoś znienawidzić – trzeba to jeszcze nagrać i wrzucić do sieci.

Każdego ranka siadamy z Wojtkiem do wspólnej kawy. Zanim jednak ją wypiję, karmię koty, otwieram im drzwi i patrzę, jak budzi się dzień. Bywa, że promienie słońca wpadają do pokoju i rozświetlają kredens – wtedy wazony,  filiżanki  zdają się ożywać. Dostają blasku.  Ale im bliżej końca roku, tym mniej tego światła. Zawartość kredensu zamiera w półmroku. Siadam z kubkiem gorącej, czarnej jak smoła kawy, a Miron – dawny dziki kot – wtula się we mnie, jakby chciał nadrobić lata bez głaskania i akceptacji. Mruczy pod nosem, a ja już nie próbuję go odsuwać. Nauczyłam się pić kawę razem z nim, wtulającym się w ramiona.  Z Wojtkiem rozmawiamy wtedy o planach na dzień. Czasem milczymy, czasem oglądamy domy w Internecie, ale najczęściej po prostu ustalamy zwykłą codzienność. Dziś Wojtek cierpi – ząb dokucza coraz bardziej, a wizytę u dentysty ma dopiero w sobotę. Tak wygląda nasz poranek: nic wielkiego, nic spektakularnego, nic „na pokaz”. Nie ma tu materiału na YouTube....