Okiem Graszki

Tej zimy wszechświat jest dla nas łaskawy. Śnieg spadł w II dzień świąt, przykrywając to co brzydkie i szare. 

Wojtek zje karczochy, postanowiłam je sfotografować. Jesteśmy różni, to dobrze. Ja, karczochy lubię w wazonie. Wojtek lubi je na talerzu.

Stary cmentarz pokazał nam Tomek. Jednak tym razem,  zachwyciła mnie droga prowadząca na cmentarz. Wąska,  wijąca się jak wstążka, miejscami brukowana,  porośnięta starymi dębami. A wystarczyło zboczyć z trasy, która prowadzi do naszego starego życia, do życia w mieście :-) Bezgraniczna przestrzeń, to coś co zachwyca mnie niezmiennie,  o każdej porze roku. Tak, tu dopiero czuje się wolność.

Lubicie ciszę?  Ja bardzo, chociaż czasami brakuje mi egzystencjalnych  rozmów o życiu.  

Poranki są takie tajemnicze. Nigdy nie wiadomo co  przyniosą -  uśmiech czy zmartwienie? Lubię poranki.

Siadam o poranku na schodach domu. Na boso, jeszcze w koszuli nocnej. Siedzę i patrzę. Biorę łyk kawy, czarny napój smakuje wybornie. Wczoraj pracowałam w ogrodzie, dzisiaj nigdzie się nie śpieszę. Wracam do domu po aparat, wychodzę na trawę, która jest przyjemnie mokra. Lubię swoje poranki, lubię swoje życie.

Są takie miejsca, gdzie mówię do Wojtka - Zatrzymaj auto, muszę wysiąść.

Kawa wypita. Koty nakarmione. Ogród podlany. Czas na śniadanie.

Po świątecznym śniegu pozostały jedynie zdjęcia. 

Troszkę przesadziłam z tymi kapciami :-), spacer był w kaloszach, o poranku. Zaintrygowała mnie Hana, która siedziała na granicy naszej posesji, więc wyszłam na krótki spacer 

Nie lubię siebie takiej. Z nieodpartym poczuciem, że czegoś nie dokończyłam. Że obiecałam, a nie zdążyłam, że ktoś do mnie napisał, a ja nie miała czasu odpowiedzieć, a jeśli odpisałam, to skrótowo i bardzo szybko. Jest mi bardzo przykro, jak jestem tak traktowana przez ludzi, a w tym tygodniu  sama tak  postąpiłam. Przepraszam, jeśli komuś zrobiłam przykrość.

Do tego posta zainspirowała mnie Hana z Pastelowego Kurnika, pokazując całkiem niedawno swoje poduszki. Dwie zasłony kupione w ciucholandzie, za całe 12 zł. Leżały i czekały aż p. Krysia, mama Joanny przyjedzie z maszyną. Przyjechała wczoraj. I takim cudem powstały 4 poduszki :-) Uwaga. Będzie dużo zdjęć, bo nigdy nie potrafię  zdecydować, które opublikować.

Pojechaliśmy tam w niedzielny poranek, bo wspólnie doszliśmy do wniosku, że niedziela jest dla nas. Nie dla domu, nie dla ogrodu, a dla nas. - Gdzie jedziemy? - zapytał Wojtek podczas niedzielnego śniadania. - Przed siebie - odpowiedziałam. Droga którą przemierzyliśmy około 30 km - jak powiada Wojtek - pachnie Rosją, ale powiadam wam, warto było.

Warmia jest piękna o każdej porze roku. Lato to żółte zboża falują na wietrze.Zimą to bezkresna przestrzeń i cisza, zakłócana jedynie skrzypiącym śniegiem pod butami. Nasza okolica przypomina troszkę Toskanię, tylko cyprysów brak :-)

Tytuł jest oczywiście bardzo przewrotny, bo fotografa  gazety wcale u nas nie było. Marek Biernat przysłał parę zdjęć z naszego domu, na które tak naprawdę nie było za wiele czasu i  pomyślałam sobie, że są równie dobre jak tamtejszej gazety :-) Zapraszam do oglądania

Weekendy w domu pod bocianem przeznaczone są dla gości, tak też było  wczoraj. Tak też będzie w nadchodzący weekend. I tu są w nas takie dwie sprzeczności, bo  wyprowadziliśmy się na Warmię na koniec świata z dala od ludzi i zgiełku miasta, a z drugiej strony lubimy ludzi, lubimy z nimi rozmawiać i lubimy kiedy nas odwiedzają.

Przepisów na syrop z kwiatów czarnego bzu i czerwonej koniczyny jest bardzo dużo. Każda osoba umieszczająca przepis  uważa, że jego jest najlepszy :-). Syropy robiłam pierwszy raz i dlatego wypośrodkowałam przepisy innych.  Nie twierdzę, że zrobiłam najlepiej :-)

Widok z ganku na podwórko

Wczoraj, kiedy leżałam w wannie próbując zmyć zmęczenie fizyczne, zadzwoniła Gabrysia z życzeniami imieninowymi. Rozmawiałyśmy dopóki woda w wannie nie wystygła :-) To miłe z jej strony, że zawsze pamięta, tak samo jak moja Honia. Ja sama niestety nie zapamiętuję dat i zdarza mi się bardzo często nie zadzwonić z życzeniami.