W drugą rocznicę, między obietnicą a pamięcią

 Pani Dominika, która pisze do Gazety Wyborczej, opublikowała ostatnio film podsumowujący dwa lata obecnego rządu. Rocznica minęła 15 października Obejrzałam go z zainteresowaniem, bo lubię, gdy ktoś próbuje spojrzeć na rzeczywistość z dystansem, a nie przez partyjne okulary.

To mnie zainspirowało, by przypomnieć sobie, że w polityce – kiedy kogoś się chwali albo gani – warto, a może nawet trzeba, starać się być obiektywnym.

Pod moim ostatnim felietonem, w którym pisałam o Bąkiewiczu, pojawił się komentarz:

„Proszę przestać oglądać TVN”. Dziesięć  osób to polubiło.

Ten drobny epizod pokazuje, jak bardzo część społeczeństwa nie przyjmuje do wiadomości faktów, jeśli nie pasują one do przyjętej narracji.

I trudno się temu dziwić – przez osiem lat rządów PiS wmawiano ludziom, że za wszystko złe w Polsce odpowiada Tusk.

Kiedy przez tyle lat sączy się nienawiść, łatwo w końcu w nią uwierzyć.

A jednak trzeba patrzeć szerzej.

Bo choć rządy PiS miały swoje mocne strony – 500 plus czy obniżenie wieku emerytalnego – to przecież nie były wolne od niespełnionych obietnic.

Nie zreformowano służby zdrowia, nie uproszczono podatków, nie spełniono zapowiedzi dotyczących niższych stawek VAT czy mieszkań dla młodych.

Jak to zwykle bywa – część się udała, część została tylko na papierze.

I tu dochodzimy do rządu, który działa dziś.

Minęły dwa lata.

Czas trudny – koalicja bardziej się spiera, niż wspiera, prezydent blokuje część ustaw, a społeczne oczekiwania są ogromne.

A jednak i tu można dostrzec konkretne decyzje, które dotykają zwykłego człowieka:

– 500 plus zamieniło się w 800 plus,

– wprowadzono babciowe,

– pojawiła się emerytura wdowia,

– nauczyciele dostali podwyżki,

– stopniowo odblokowywane są środki z KPO, które – mimo kontrowersji – mają przynieść realne inwestycje.

Niektóre obietnice wciąż czekają na realizację – jak liberalizacja prawa aborcyjnego czy wprowadzenie związków partnerskich.

Ale w tych sprawach premier nie ma ostatecznego słowa – decyzja należy do prezydenta, który już zapowiedział swój sprzeciw.

Nie da się więc mówić o niespełnieniu obietnic bez zrozumienia, jak działa cały system.

Jesteśmy trochę niesprawiedliwi w ocenach.

Przez osiem lat nie udało się PiS-owi uzdrowić służby zdrowia, a po dwóch latach wymagamy od Tuska cudów: niskich rachunków, tanich  sklepów i pełnej zgody w koalicji.

Tymczasem żadna zmiana nie dzieje się bez czasu – ani bez błędów.

Za dwa lata znów pójdziemy do urn.

Gdyby wybory odbyły się dziś – jak pokazują sondaże – rząd mogliby tworzyć PiS, Konfederacja i Braun.

I kiedy próbuję odpowiedzieć sobie uczciwie na pytanie, czy jestem zadowolona z obecnego rządu, muszę powiedzieć: nie.

Brakuje mi spójności, wspólnego kierunku, grania do jednej bramki. Rozczarował mnie Hołownia, zaskoczyła rozłamem Lewica.

Ale kiedy pomyślę o tym, co mogłoby wrócić – o języku pogardy, o podziale na „lepszy” i „gorszy sort”, o nienawiści, którą siali tacy ludzie jak Bąkiewicz czy Braun – wiem, że mimo rozczarowań wolę ten rząd.

Bo wciąż widzę w nim nadzieję na normalność, choćby powolną i nieidealną.